Subiektywnie o finansach

Jakiś czas temu opisywałem na łamach papierowej "Wyborczej" moje przygody w Alior Banku, gdzie udałem się po pożyczkę gotówkową. Zamiast szeroko reklamowanej "wyższej kultury bankowości", natknąłem się na niezbyt dobrze zorientowaną w ofercie banku panią z okienka i kilka kruczków w samej ofercie. Tekst można przeczytać także w nternetowej Wyborczej. Znajdziesz go mniej więcej tutaj. W zeszły piątek znowu nawiedziłem Alior Bank - tym razem przy okazji kręcenia wersji wideo rubryki "Prześwietlamy reklamy". I znowu wtopa.

Nie wiem, czy jestem aż tak niepozorny, ale odniosłem wrażenie, że w Alior Banku muszę zrobić naprawdę dużo szumu wokół siebie, by mnie ktoś zauważył. Wpadłem do placówki, zacząłem nerwowo się rozglądać, zbierać wszystkie ulotki ze stoisk, przymierzać melonik (jeden z symboli banku), który wisiał na wieszaku, błąkać się od ściany do ściany. Minęło pięć minut i nic. Nikt się mną nie zainteresował, nikt nie spytał, czy przypadkiem nie pomyliłem sklepów, albo czy nie przyniosłem ze sobą miliona złotych do ulokowania.

"W porządku" - myślę sobie. "Może rzeczywiście nie jestem wystarczająco ekspansywny,  żeby zwrócić na siebie uwagę choćby jednej z pięciu pań (w większości bardzo ładnych) i jednego pana (też chyba niebrzydki), którzy wyglądali na pracowników tego oddziału, a z których przynajmniej dwie osoby nudziły się jak mopsy". Wyszedłem i wparowałem do placówki raz jeszcze. Tym razem robiąc sporo szumu wokół siebie. Potknąłem się o własne nogi, omal nie skasowałem stoiska z ulotkami, prawie wpadłem na jedno ze stanowisk i... nadal nic. Patrzą na mnie jak na idiotę, ale wstydzą się nawiązać kontakt werbalny. "Co jeszcze mam zrobić, żeby usłyszeć czułe: czym mogę służyć?" - gorączkowo myślałem. Kiedyś niejaki Smoleń Bohdan miał ten sam problem. No, może ciut inny :-)

Kika litrów wody w Wiśle upłynęło, zanim pacnąłem się w czoło i przypomniałem sobie co powinien zrobić klient, który chciałby zostać obsłużony. Głośne "dzień dobry", ukłon w pas skierowany do najładniejszej urzędniczki, prośba "czy mógłbym się dowiedzieć...". Bingo! Już za chwilę byłem przy stanowisku. Sukces nie przyszedł łatwo, ale zostałem obsłużony.

To się mogło zdarzyć w każdym banku. I pewnie zdarzyłoby się w 90 proc. oddziałów, które mógłbym odwiedzić, podając się za klienta dryfującego po placówkach, niczym dziecko we mgle. Zdarzyło się akurat w Alior Banku. Ale - do licha - to ten bank na każdym kroku opowiada o "wyższej kulturze bankowości". Myślałem, że przekonam się o niej na własne oczy. A zobaczyłem kulturę bankowości taką, jak w każdym innym banku. Ale może się czepiam? Cóż, nie od razu Kraków zbudowano...