Subiektywnie o finansach

Od dobrych kilku lat jestem klientem ubezpieczeniowej firmy Pramerica. Wybrałem tę firmę ponieważ nie lubię skomplikowanych polis, których nie byłbym w stanie rozebrać na czynniki pierwsze. A polisa w Pramerica jest prosta jak budowa cepa: odszkodowanie się należy jeśli stracę rękę, nogę, wzrok lub słuch. Albo jak w ogóle puknę w kalendarz. A polisa prosta jak drut oznacza też relatywnie niską składkę, nie przekraczającą 0,5% sumy ubezpieczenia rocznie.To lubię.

Ludzie, którzy zajmują się w Pramerica sprzedażą takich ubezpieczeń nie uważają się za zwykłych agentów. O nie, to są goście z wyższej półki, life plannerzy, którzy na agentów patrzą z góry. Zwykły agent wciśnie polisę i ucieka gdzie pieprz rośnie. Life planner co roku spotyka się z klientem i omawia jego sytuację, proponując zmiany w polisie. Miałem takiego life plannera, ale niestety ponad dwa lata temu zniknął z horyzontu. Firma z urzędu przydzieliła mi nowego.

Ten nowy chyba nie był szczęśliwy, że dostał pod opiekę moją polisę, bo przez ponad dwa lata się nie odezwał ani razu. Nie było spotkań przy kawie, rozmów o życiu, planowania nowych celów. Nic. Gdybym Wam wyznał, że było mi z tym brakiem agen..., tfu, life plannera, smutno i źle, to bym przesadził. Ale czułem, że coś tu nie gra. I nie grało do czasu, aż kilka dni temu za pośrednictwem portalu społecznościowego skontaktował się ze mną drugi life planner firmy Pramerica. Od słowa do słowa zgadaliśmy się, że jestem ubezpieczeniową sierotą i trzeba mi nowego opiekuna.

Napisałem więc do firmy e-mail, że proszę o przydzielenie mi do obsługi polisy nowego człowieka, który sam zgłosił się na ochotnika. Dziś już wiem, że to był błąd. Koszmarny błąd. Nie minął kwadrans, a zadzwonił tamten poprzedni life planner, czyli Człowiek-Widmo. Zaczął tłumaczyć, że koniecznie musi się ze mną spotkać w sprawie polisy. - No, szybko sobie przypomniał - pomyślałem. I odparłem, że poprosiłem już o nowego opiekuna. Człowiek-Widmo był niepocieszony. Oświadczył, że tak wolno i że on przez wiele miesięcy usiłował się ze mną skontaktować, ale zmieniłem numer telefonu. Łzy wzruszenia zalały mi oczy. Jak już je otarłem, to powiedziałem Człowiekowi-Widmo, że nie zamierzam nic odkręcać, bo nie będę robił z siebie idioty wobec centrali firmy.

Nie minęło kolejne 10 min. i znów telefon. Teraz dzwoni dyrektor jakiegoś-tam regionu w Pramerica. Jakiś szyszka. Mówi, że dostał ode mnie skargę i bardzo się dziwi tej sytuacji, bo Człowiek-Widmo to bardzo doświadczony life planner. A ten, którego sobie wybrałem to niby mniej doświadczony. No i dlaczego ja chcę coś zmieniać? Wytłumaczyłem dyrektorowi, że nie mam nic do Człowieka-Widmo, że nawet nie wiem czy jest dobry, czy zły, bo nie raczył mnie zaszczycić. I że tylko chcę wiedzieć kto mnie obsługuje. A skoro ktoś się zgłosił na ochotnika, to może trzeba mu dać szansę.

Dyrektor oddalił się niepostrzeżenie, przepraszając za niedogodności i zarzekając się, że wyjaśni sprawę. A ja pozostałem w dziwnym przekonaniu, że coś w tej Pramerice jest źle poukładane. Mam life plannera, który mnie olewa, bo przez dwa i pół roku nie może do mnie dotrzeć, choć zmieniłem tylko telefon - adres zamieszkania i pracy jest ten sam. Czy powinienem ufać facetowi, który jest aż tak nieporadny lub leniwy, a chce - zgodnie z nazwą swojej funkcji - mi planować życie?

Chcę go zmienić na innego, który sam mnie znalazł. Dyrektor się dziwi, choć nie powinien. A ja nadal czuję się tak okropnie samotny i porzucony... Ciekaw jestem jak to się skończy. Mam nawet pewną propozycję: niech aspirujący do prowizji od mych składek life plannerzy po prostu stoczą walkę w kisielu. Tak, to będzie najbardziej sprawiedliwe rozwiązanie. Zwycięzca bierze wszystko. Polisę moją i mojej kobiety. Przegrany niech utonie w otchłani kisielu :-)