Subiektywnie o finansach

Kolejne banki wprowadzają postanowienia unijnej dyrektywy MIFID, czyli zacnej regulacji, która nakazuje instytucjom finansowym badać profil każdego klienta przed zaoferowaniem mu jakiejkolwiek usługi oraz bardziej rzetelnie niż dotąd informować klientów o tym jakie ryzyko wiąże się z danymi produktami i usługami. Ma to ograniczyć zjawisko misselingu, czyli np. wciskania klientom czegoś, co jest podobne do lokaty, ale wcale lokatą nie jest. I wmawiania im, że ryzyko to taki żelazny smok, który żył sto lat temu i umarł ze starości.

Na razie banki wprowadzają u siebie MIFID dobrowolnie, bo ustawa, która je do tego zobowiązuje, została zawetowana przez prezydenta (zresztą z winy rządu, który do tej samej ustawy wrzucił różne przepisy ograniczające niezależność Narodowego Banku Polskiego). Obowiązkowo MIFID wprowadzają tylko sprzedawcy funduszy inwestycyjnych. W ich przypadku rzecz wygląda mniej więcej tak, jak opisałem w tej notce.

Od stycznia powinienem poczuć się lepiej, bo kolejnym z „moich” banków, który wprowadził standardy MIFID, jest BGŻ. Związek z tym bankiem mam taki sobie, kupiłem tam kiedyś udziały w funduszu, który inwestuje w złoto. BGŻ nigdy nie pragnął zacieśnić ze mną kontaktów, a nawet jeśli pragnął, to w sposób utajony, bowiem konta, karty ani kredytu nikt mi nie proponował. Przypomieli sobie o mnie teraz, przy okazji MIFID-u właśnie.

Chcieli dobrze, ale wyszło jak zwykle. Kilka dni temu dostałem z BGŻ pismo, po którym miałem zapewne poczuć się lepiej, bezpieczniej. W piśmie sformułowanym tak, jakby chodziło przynajmniej o wezwanie przedsądowe, BGŻ przekazał mi (pisownia orginalna), iż „na podstawie posiadanych przez nas informacji Klient maciej samcik zostaje zaklasyfikowany przez Bank BGŻ do kategorii Klienta Detalicznego”. I od razu wiadomo kto tu jest petent, a kto ważny urzędas. Hę?

Ale w porządku. Forma może niezbyt udana, ale bank postanowił mi przekazać, że teraz będę klientem detalicznym pełną gębą. I dobrze. Dalej bank usiłuje mi tłumaczyć, że dzięki takiej decyzji będę korzystał z „najwyższego poziomu ochrony”, a żeby ustalić co to oznacza, mam przeczytać załącznik. „Klient maciej samcik ma prawo do złożenia wniosku o zmianę przydzielonej kategorii i przypisanie go do kategorii Klientów Profesjonalnych” - czytam niżej. Pismo jest sygnowane nazwiskiem wiceprezesa BGŻ. „Klient maciej samcik” jest zaszczycony i o nic więcej nie będzie wnioskował. Można zaprotokołować.

Na drugiej stronie pisma, sporządzonego w równie bełkotliwy sposób, BGŻ-owcy artyści od relacji z klientami piszą o tym co szczegółowo oznacza dla „klienta macieja samcika” przyporządkowanie do grupy klientów detalicznych. Sądzę, że 95% klientów banku, zwłaszcza tych z mniejszych miejscowości, nie pojmie z tych tłumaczeń nawet jednej dziesiątej. Zabawne są zwłaszcza kawałki o ocenie adekwatności i odpowiedniości, żywcem przepisane z ustawy.

Nie rozumiem po co BGŻ wydał dziesiątki lub setki tysięcy złotych na przygotowanie i wysłanie do klientów takiego bełkotu. Idę o zakład, że mało kto zrozumiał o co chodzi z tym przyporządkowaniem, co to jest ten cały MIFID i w ogóle czego bank znowu chce.

Ale najbardziej kuriozalne w tej sprawie jest coś innego. W czasach, kiedy każdy bank zmierza do tego, żeby być jak największym przyjacielem swoich klientów, BGŻ pisze do mnie w tonie zimnym, urzędowym. Pisze, że  „Klient maciej samcik został zaklasyfikowany”, a jak „Klientowi maciejowi samcikowi” się nie podoba, to może sobie złożyć wniosek. Składam więc wniosek, żeby w BGŻ odbyło się szkolenie z profesjonalnego budowania relacji z klientami. I z pisania informacji do tych klientów. I to szybko, zanim ci klienci wszyscy uciekną.

Czytaj też: Przychodzi baba do lekarza. A tam ROR!