Subiektywnie o finansach

Od kilku tygodni w internecie trwa kampania promocyjna nowego produktu PZU Życie. Nasz narodowy ubezpieczyciel opracował nową wersję planu systematycznego oszczędzania z ochroną ubezpieczeniową. Rzecz nazywa się „Plan na życie”, a jego wszystkie szczegóły znajdziecie na specjalnej stronie internetowej, uruchomionej przez PZU - www.plannazycie.pl. Zapraszam do zapoznania się z nią zanim przeczytacie moją recenzję.

W skrócie chodzi o to, by systematycznie odkładać pieniądze. W ramach „Planu na życie” można to robić już od 100 zł miesięcznie. Klient PZU sam wybiera jaka część jego składki ma pójść na część ochronną, czyli zagwarantować wypłatę rodzinie odszkodowania w przypadku jego śmierci, a jaka ma zostać zainwestowana z myślą o dodatkowej emeryturze w przyszłości. Te pieniądze będą lokowane w zwykłe fundusze inwestycyjne. Klient - to plus dla PZU - w trakcie umowy może zmieniać wysokość i częstotliwość opłacania składki.

To rzeczywiście krok naprzód w porównaniu z innymi tego typu produktami, które przeważnie nie dają aż takiej elastyczności. Mimo wszystko jednak „Plan na życie” nie jest pozbawiony wad polis łączących ubezpieczenie z inwestycjami: czyli wysokich kosztów. Zadzwoniłem na infolinię PZU Życie i wypytałem jej pracownika o wszystkie opłaty i prowizje związane z „Planem na życie”. Muszę przyznać, że wyłożył wszystko, jak na spowiedzi, nie próbując ukrywać żadnych opłat. Sęk w tym, że jest ich sporo.

Zapytałem jakie możliwości daje „Plan na życie” przy składce w wysokości 200 zł. Gdybym chciał przeznaczyć prawie całą składkę na inwestowanie, płaciłbym od 3 do 5 proc. prowizji od każdej składki w pierwszych trzech latach (potem już nie), 10 zł miesięcznie (to kolejne 5 proc. od składki) opłaty administracyjnej, ok. 2 proc. rocznie za zarządzanie funduszami (licząc od całej zgromadzonej sumy, nie od pojedynczej składki). Poza tym kolejne kilka procent opłaty za zarządzanie pobiorą same fundusze. Do tego opłata likwidacyjna - przed upływem 11 roku trwania planu nie dostanę z powrotem wszystkich pieniędzy.

Prowizje za część inwestycyjną „Planu na życie”, opisane powyżej, przewyższają opłaty w planach systematycznego osczędzania, które prowadzą na własną rękę fundusze. W„gołych” funduszach mamy tylko opłatę dystrybucyjną (w planach oszczędzania często jest ulgowa bądź całkiem zniesiona) i opłatę za zarządzanie funduszami. A w „Planie na życie” są jeszcze dwie-trzy inne opłaty.

A gdybym chciał te 200 zł w ramach „Planu na życie” przeznaczyć na część ochronną i nie inwestować pieniędzy w fundusze? Jako 35-latek mógłbym za taką składkę uzyskać ubezpieczenie rzędu 330 tys. zł. Takie pieniądze wypłacono by moim bliskim w przypadku mojej śmierci bądź na moje konto - jeśli dożyłbym 85 roku życia. To bardzo wysoka kwota, ale tak się składa, że mam podobne ubezpieczenie (obejmujące również odszkodowanie w przypadku śmiertelnej choroby, utraty ręki, nogi albo wzroku) w jednej z konkurencyjnych firm. I płacę za nie 130 zł miesięcznie, a nie prawie 200 zł, jak w „Planie na życie”.

Dlaczego inwestować w „Planie na życie”, skoro można sobie przygotować samodzielnie taki plan, kupując udziały funduszy na własną rękę i „gołą” polisę na życie? Pakiet PZU wychodzi drożej, niż każdy z jego składników kupiony z osobna! A jednak nie potrafię się zdobyć na totalną krytykę oferty PZU. Większość Polaków nie ma żadnych oszczędności i nie ma wystarczająco silnej motywacji, by się do tego oszczędzania wziąć.

Być może lepiej, jak chwyci ich za gardło agent PZU i skłoni do podpisania cyrografu na lata, niż mieliby przez kolejne lata wydawać wszystko co zarobią? „Plan na życie” nie jest pozbawiony wad wszystkich tego typu rozwiązań i nie poleciłbym go żadnemu świadomemu ciułaczowi, który ma wiedzę gdzie i jak oszczędzać pieniądze. Sęk w tym, że wśród nas są miliony osób, które dopiero muszą nauczyć się oszczędzać. Część z nich potrzebuje do tego bata, a nie tylko dobrego słowa. Jeśli takim batem będzie „Plan na życie”, to lepszy taki bat, niż żaden.

Czytaj też: Powiedz pół prawdy, a potem zrób z tego reklamę, czyli jak PZU wpuścił dziennikarzy i klientów w maliny

Czytaj też: Era life-plannera, czyli Pramerica i kisiel