Subiektywnie o finansach

Dostałem niezwykle frapujący list od czytelnika. Pan Stanisław, klient Banku Pekao, przysłał mi dokumenty, z których wynikało, że jego żona, z którą nie jest w najlepszych relacjach, nie mając uprawnień do dostępu do pieniędzy, wypłaciła z jego konta 35.000 zł. Kwota niebagatelna i okoliczności dziwne. Jak można wypłacić z nie swojego konta tak dużą kwotę i to w oddziale banku, gdzie trzeba pokazać dowód osobisty, zanim kasjerka wypłaci choćby 10 groszy?

Zapytałem pana Sławomira o szczegóły sprawy. Przyznał, że żona do pewnego momentu posiadała pełnomocnictwo do konta. Zostało ono jednak wycofane przez mojego czytelnika, na co pan Sławomir przekazał mi niezbity dowód w postaci otrzymanego z banku potwierdzenia. Mimo tego jego żona kilka dni później dokonała wypłaty pieniędzy z konta.

„Gdy zauważyłem wypłatę nie wiedziałem nawet kto jej dokonał. Co ciekawe, nawet bank przez ponad trzy tygodnie nie potrafił udzielić mi informacji kto dokonał operacji!  Do dzisiaj bank obciąża mnie kwotą powyżej 37.000 zł, razem z odsetkami od kredytu odnawialnego, który powstał wskutek wypłaty” - pisze pan Sławomir. I dodaje: „Jest to tym dziwniejsze, że bank powinien mnie szanować jako klienta. W ostatnich trzech latach na moje prywatne konto wpłynęło ponad 15.000.000 zł, w banku mam status tzw.VIP-a”.

Przyjrzałem się tej sprawie przez lupę, pogadałem z kilkoma osobami w Banku Pekao, które dużo wiedzą i w banku przyznano mi, że... bank popełnił błąd. Nie udało mi się ustalić czy to pracownik w oddziale nie zajrzał do dokumentów i nie zauważył najśświeższej informacji o wycofaniu przez pana Sławomira pełnomocnictwa do konta jego żonie? A może po prostu obieg dokumentów w banku jest zbyt wolny?

Dość powiedzieć, że sprawa pana Sławomira została przez bank załatwiona pozytywnie. Pozytywnie dla klienta :-). Otrzymałem informację z Pekao, że bank przeprosił klienta oraz pokrył straty pana Sławomira, które ten poniósł wskutek błędu leżącego po stronie banku. Nie wiem jaki wpływ na to miała moja interwencja, ale wrodzona próżność każe mi przypuszczać, że i ona pomogła w rozwiązaniu sprawy :-)