Subiektywnie o finansach

Pamiętacie notkę o kliencie Banku Millennium, który stracił pracę i nie ma grosza przy duszy, a bank mimo tego zaproponował mu złotą kartę kredytową i kredyt gotówkowy? Przypomnę pokrótce, że chodziło o pana Marcina, który oburzył się do tego stopnia, że nawet wysłał do Komisji Nadzoru Finansowego pismo, skarżąc się na „niemoralne i nieetyczne praktyki działalności banku”. Całą notkę pt. „Jesteś bezrobotny i zadłużony po uszy? Bank da ci złotą kartę” możecie przeczytać tutaj.

A teraz tylko pokrótce przypomnę, że pana Marcina zdenerwowało to, iż bank chce go wpuścić w pętlę długów. „Znalazł się Pan w gronie wyjątkowych klientów Banku Millennium, którym pragniemy zaproponować złotą kartę kredytową z limitem 8.000 zł” - tak kusił go Millennium. Poza tym złożył też panu Marcinowi propozycję pożyczki gotówkowej w wysokości 15.000 zł z oprocentowaniem 20% w skali roku. Tymczasem mój czytelnik posiada w banku kredyt hipoteczny o wartości ponad 400.000 zł i żadnych wolnych pieniędzy. A z racji utraty pracy od końca grudnia 2009 r. otrzymuje rządową pożyczkę na spłatę rat hipotecznych - ponad 1000 zł miesięcznie, o czym Bank Millennium doskonale wie.

Po publikacji w blogu i w serwisie Wyborcza.biz dostałem kilka sygnałów od innych klientow Millennium, którzy też dostali zadziwiające oferty otrzymania złotej karty, choć tak na zdrowy rozum nie powinni mieć w portfelu nawet takiej miedzianej, bo po prostu nie posiadają zdolności kredytowej. Bank jednak milczał jak skała. Do czasu. W zeszłym tygodniu otrzymałem list od rzecznika Millennium, p. Wojciecha Kaczorowskiego, który uważa, że zbytnio poniosła mnie pasja naprawiania świata. „Parafrazując tytuł Pana komentarza - „Pomyłka banku, czy świadome działanie chciwych menedzerow?" - można by spytać: "Brak rzetelnosci czy świadome pisanie pod publiczkę?" - strzela bez ogródek rzecznik. 

A odnosząc się do meritum, p. Kaczorowski argumentuje, że nie można zarzucać bankowi barku etyki. „Fakty są takie: klient ma w banku kredyt hipoteczny, ktory regularnie splaca,
klient ma obroty na swoim rachunku, klient wyrazil zgodę na przesyłanie mu materialów marketingowych, klient nie poinformował banku, że stracił pracę (bo nie musiał). I nie zwrócil się o restrukturyzację kredytu. A co najważniejsze: klient otrzymał jedynie propozycję zlotej karty kredytowej i pożyczki gotowkowej, a nie kartę i pieniądze” - pisze rzecznik.

„Jaka jest rożnica pomiedzy przesłaniem propozycji a przyznaniem karty? Zasadnicza! Pomiędzy propozycją, a decyzją jest jeszcze bowiem cała procedura polegajaca na sprawdzeniu wiarygodnosci kredytowej klienta (w tym w BIK). W tym procesie bank dowiedziałby się, czy klient ma jakieś zaleglości w innych bankach, a także o tym, jak wygląda jego aktualna sytuacja finansowa (w końcu może mieć przeciez dochody z innych źrodeł, niz etatowa praca). Bank dowiedziałby się, że klient stracil pracę i ma klopoty finasowe”.

„Co w takiej sytuacji z propozycją karty? Przestaje być aktualna. Co z innymi propozycjami ze strony banku? Jeśli klient nie zmieni swojej dyspozycji w kwestii przetwarzania danych osobowych, będzie je nadal otrzymywał, o ile zmieści się w statystycznej grupie klientów, do których takie propozycje są adresowane. Proszę więc uważać, kiedy w restauracji kelner, widząc Pana w przyzwoitym garniturze, zaproponuje Panu butelkę wina, na które akurat nie będzie Pana stać. Może to oznaczać, że restauracja ta jest podejrzana o „niemoralne i nieetyczne prowadzenie dzialalności". I ma Pan temat na kolejny tekst” - kończy z fantazją Wojciech Kaczorowski.

Czy rację ma rzecznik Banku Millennium, podejrzewając mnie (mam nadzieje, że pół-żartem) o granie pod publiczkę lub nawet brak rzetelności? Oceńcie sami. Chętnie poznam Waszą opinię, by nie powiedzieć - wyrok. Ze swojej strony chciałbym tylko wyrazić dwa zdziwienia. Pierwsze jest o tym, że bank podobno nie wie nic o stracie pracy przez klienta, choć jego raty kredytowe są od roku spłacane częściowo bezpośrednio z rachunku Banku Gospodarstwa Krajowego. I że w ogóle nic nie wie o sytuacji klienta, choć chyba łatwo ustalić, że jest ona nie najlepsza. Inne banki nie tylko potrafią to ustalić, ale nawet cofają wybranym klientom limity w kartach. Czy dzieje się coś niedobrego z zarządzaniem ryzykiem w Banku Millennium?

Drugie zdziwienie jest o tym, że bank przedstawia klientowi propozycję konkretnego limitu oraz przyznania mu złotej karty kredytowej, po czym okazuje się, że wszystko może być tylko ściemą. Tak naprawdę bank dopiero się zastanowi, czy taką ofertę klientowi złożyć, czy nie, a póki co daje mu tylko polizać cukierka przez papierek. Mam wrażenie, że klienci, którzy najpierw otrzymają list dotyczący złotej karty, a później zostaną wysłani na przysłowiowe drzewo, poczują się mniej więcej tak, jak ja bym się poczuł w restauracji, zamawiając wino, na które mnie nie stać. Tylko jaki jest sens stawiania klientów w takiej sytuacji? Czy w Millennium znają powiedzenie, że „kto daje i odbiera ten się w piekle poniewiera”?