Subiektywnie o finansach

Co jakiś czas czytacie na stronach tego blogu moje nawoływania - mam nadzieję, że nie jest to głos wołającego na puszczy, he, he - iżbyście (ach, jakżeż lubię to słowo, wszakże przepraszam za didaskalia, dziś jakoś mnie nosi po poboczach) inwestując pieniądze starali się nie wsiadać na dwa konie jednocześnie. Myślę głównie o polisach ubezpieczeniowo-inwestycyjnych, w których część wpłacanych pieniędzy idzie na pokrycie ryzyka wypłaty odszkodowania (czyli firma zapewnia jakieś odszkodowanie na wypadek śmierci ubezpieczonego, ale w zamian zabiera część składki), a część jest inwestowana, w domyśle na dodatkową emeryturę.

Niestety, to się rzadko kiedy udaje. Inwestowana część składki przeważnie jest na tyle niewielka, że po jej obciążeniu wszystkimi możliwymi prowizjami po latach okazuje się, że klient dostaje do ręki mniej, niż wpłacił. I się dziwi, choć przecież nie powinien. Przecież skoro dożył wypłaty inwestycyjnej części wpłacanych na polisę oszczędności,  to oznacza, że nie ziściło się ryzyko jego śmierci, a tym samym ta część składki, która szła na ochronę, idzie na pokrycie kosztów wypłaty odszkodowania innego klienta, a ich część jest oczywiście zyskiem ubezpieczyciela. Z punktu widzenia klienta, który dożył końca polisy, są to pieniądze wpuszczone w kanał. Albo inaczej: cena, którą zapłacił za święty spokój.

I nie ma w tym nic zdrożnego, na tym właśnie polega istota ubezpieczenia - płacimy firmie ubezpieczeniowej pieniądze za to, żeby wzięła na siebie ryzyko, iż nam się coś stanie. Kłopot w tym, że jeśli polis łączy ochronę życia z inwestowaniem, to klientowi wydaje się, że powinien z tego, co firma inwestuje w jego imieniu, wyjąć znacznie więcej, niż wpłacił. Sęk w tym, że wcale nie musi!

Napisał do mnie pan Piotr, stały czytelnik blogu. Jeden z tych, którzy często wysyłają mi ciekawe spostrzeżenia o finansach osobistych, ważne linki i pomysły na dalsze rozwijanie blogu. Pan Piotr opowiedział mi o wielkim rozczarowaniu, które spotkało jego znajomą, która miała w firmie Allianz wykupioną polisę - ubezpieczenie na życie z funduszem kapitałowym. czyli uskuteczniała typową jazdę na dwóch koniach naraz.

Znajoma pana Piotra w ramach takiej polisy przez 109 miesięcy wpłacała od ponad 200 zł miesięcznie do 400 zł miesięcznie. Z roku na rok coraz więcej, bo w grę wchodziła indeksacja składki o wskaźnik inflacji. Uśredniona składka wyniosła 273 zł miesięcznie, czyli w sumie klientka zasiliła firmę Allianz kwotą 29.760 zł. Niestety nie wiem jaka część składki szła na ochronę życia, a jaka na inwestycję, ale w każdym razie ostatnio Allianz wypłacił klientce oszałamiającą kwotę... 28.000 zł.

Klientka jest oczywiście oburzona, podobnie zresztą jak pan Piotr, który doniósł mi o jej stanie ducha. „Gdyby fundusze inwestycyjne tego towarzystwa ubezpieczeniowego przez te 9 lat trwania polisy były w stanie wypracować tylko 5% rocznej stopy z inwestycji, to powinnam dostać z powrotem nie owe 28.000 zł, lecz nieco ponad 37.000 zł. No, a oni nawet tych 5% rocznie nie byli w stanie zrobić. Panie Redaktorze. 5% rocznie...” - załamała ręce klientka i załamał je również pan Piotr.

A ja rąk nie załamałem, bo widzę, że oboje państwo wpadli w opisaną przeze mnie kalkę - założyli, że zyski z inwestowanej kwoty powinno się liczyć od całości składki, podczas gdy najpewniej większość z nich szła na część ochronną polisy. W tej sytuacji to, że z takiej polisy udało się „wykręcić” prawie tyle, ile wyniosły wpłacone składki, już samo w sobie jest sukcesem (choć przecież to realnie mniej, bo inflacja obniża wartość pieniądza w czasie). Znam klientów, którzy dostawali z powrotem połowę wpłaconych pieniędzy albo mniej.  Jeśli więc również, tak jak znajoma pana Piotra, jedziecie na dwóch koniach, to nie spodziewajcie się, proszę, że na tym da się zarobić. Bo się nie da. Z definicji.

Choć oczywiście zawsze można próbować wycisnąć z części inwestycyjnej jak najwięcej. Dobry opiekun polisy, obeznany z inwestowaniem pieniędzy, mógłby zapewne dokonać większych „cudów”, niż te opisywane przez pana Piotra. „Kiedy moja znajoma rozwiązywała umowę i zamykała polisę w oddziale, w którym pracował ten agent, który z nią tę polisę zawiązywał, odbyła rozmowę z jednym z menedżerów, który zwyczajnie zaciekawił się tym co robi jakaś klientka wypełniająca formularze przy recepcji. Od słowa do słowa... kiedy znajoma pokazała menedżerowi list z Allianza, przedstawiający wartość wykupu polisy, to faceta zamurowało. Wykrztusił z siebie tylko trzy słowa: strasznie zaniedbana polisa”.

Pan Piotr wskazuje oskarżycielskim palcem winnego: „Agent Allianza powinien na bieżąco informować moją znajomą o standingu każdego z funduszy inwestycyjnych i ewentualnie sugerować jakieś ruchy wewnątrz tej polisy. Nie zrobił tego ani razu w ciągu dziewięciu lat. Przypuszczam, że dobry agent, monitorujący standing funduszy, mógł sprawić, że moja znajoma wyjmowałaby teraz z tej polisy nie 28.000 zł  lecz więcej”. Zapewne pan Piotr ma rację, ale nie zmienia to faktu, że jadąc na dwóch koniach jego znajoma i tak za daleko by nie zajechała. Z polisą z funduszem kapitałowym cudów nie ma. Niestety. I nie ma co liczyć na spadochron...

”SUBIEKTYWNIE O FINANSACH” JEST NA FACEBOOKU! Chcesz podyskutować o powyższym wpisie? Masz własną opinię lub chcesz zobaczyć co myślą na ten temat inni? Zajrzyj na stronę blogu „Subiektywnie o finansach” w Facebooku, zarejestruj się jako fan blogu i weź udział w dyskusji. Zapraszam!