Subiektywnie o finansach

Mam taki pomysł, żeby wprowadzić odgórne, administracyjne ograniczenie objętości umów bankowych. Gdyby nie mogły przekraczać pewnej, określonej liczby znaków, to może byłyby bardziej zrozumiałe i łatwiejsze do ogarnięcia przez klientów? Wpadłem na ten pomysł, gdy zgłosiła się do mnie jedna z klientek banku BPH, która wzięła w tym banku kredyt ratalny, okraszony kartą kredytową. Kredyt został spłacony w terminie, karta nie została użyta ani razu i spokojnie leżała sobie w portfelu. Właściwie była potrzebna tylko do tego, że to na jej rachunku został zapisany dług i na rachunek tejże karty wpływały raty zmniejszające zadłużenie.

Wszystko byłoby w najlepszym porządku - ba, ocierałoby się o perfekcję, bo klientka poszła do sklepu po kolejne raty - gdyby nie zagadkowa prowizja, która w pewnym momencie została pobrana z rachunku karty. Opłata miała tytuł: „Roczna opłata za udostępnianie i obsługę karty kredytowej”, zaś jej wartość wyniosła 45 zł. W sumie nie ma co się dziwić, prawie każdy bank obciąża klienta opłatą za kartę jeśli jest ona nieuzywana. Co prawda ten przypadek jest o tyle inny, że karta BPH (bodaj Visa Saturn) była „używana” jako wehikuł, za pomocą którego klientka spłacała raty. Ale tak czy owak - należało się liczyć z tym, że jak bank wydaje kartę, a klient jej nie używa, to za dobrze się to nie skończy.

Klientka najwyraźniej tego nie wiedziała i postanowiła robić dym. Zadzwoniła do banku i powiedziała, że nikt jej nie informował o tym, iż karta jest płatna. A ponieważ pani w infolinii nie wykazała wystarczającej dozy empatii i nie powiedziała nic, co mogłoby zwiastować zwrócenie klientce prowizji, ta zgłosiła się do mnie. Jak wiadomo blog „Subiektywnie o finansach”, a w szczególności jego autor, jest często używany w charakterze czarnego luda, którym straszy się dzieci bankowców.

Ale blog „Subiektywnie o finansach”, a w szczególności jego autor, nie zjada dzieci bankowców na śniadanie tak od razu, bez dania racji. Zwykle stara się najpierw ustalić, czy aby klient nie ma czegoś za uszami. Blog „Subiektywnie o finansach”, a w szczególnosci jego autor, wziął do rąk papiery związane z ratami i kartą kredytową i... rozbolała go głowa. Okazało się bowiem, że kwestię tego prostego kredytu ratalnego reguluje licząca siedem stron umowa, zapisana mniej więcej tak drobnym maczkiem, jaki widzicie obok. Przeczytałe,m ją od deski do deski, okrutnie cierpiąc i przeklinając „inwestowanie w relacje”, które przy okazji sporządzania tej umowy uskutecznił bank BPH. I... nic nie znalazłem. Żadnej podstawy do pobrania opłaty za kartę.

Ale nie ze mną te numery Brunner. skoro już wziąłem byka za rogi, to wytarmoszę go do końca. Nie ma nic w umowie, więc wziąłem do ręki regulamin wydawania i używania kart związanych ze sprzedażą ratalną. Bolało jeszcze bardziej, bo tu do przeczytania było kolejnych 12 stron formatu A4, zapisanych tak małą czcionką, że nawet w okularach męczyły mi się oczy. I znalazłem: jest opłata za udostępnienie i obsługę karty w wysokości 45 zł. W sumie więc powinienem grzecznie pocałować umowę w logo BPH i powiedzieć klientce, żeby na drugi raz nie zawracała mi głowy pierdołami, tylko czytała umowy.

Ale jakoś nie potrafiłem. Zacząłem zadawać sobie dwa pytania. Po pierwsze czy bank celowo tworzy dokumenty, których przeczytanie przekracza percepcję przeciętnego klienta? Jak można oczekiwać od klienta, że przeczyta i świadomie zaakceptuje umowę, która zajmuje siedem stron A4 zapisane drobnym maczkiem, że dodatkowo przeczyta i zaakceptuje kolejnych 12 stron A4 regulaminu? Jak można oczekiwać tego po kliencie, ktry jest w punkcie obsługi klienta w sklepie (bo tam zwykle zaciąga się kredyt ratalny)?

Zadałem sobie też drugie pytanie: na czym polega w tym przypadku „inwestowanie w relacje” z klientami, które ma wypisane na sztandarach bank BPH? Czy na tym, że sprzedawca wytłumaczy zapisy umowy (zapewne sam ich do końca nie rozumie, bo nie jest profesorem prawa)? A może na tym, że w każdej placówce jest lupa, którą bank odpłatnie wypożycza klientom jeśli koniecznie chcą zapoznać się z tym co podpisują? Kurczę, czy umowa ratalna nie może wyglądać prościej? Pewnie może, ale wtedy klienci mogliby - nie daj Boże - znaleźć te wszystkie prowizje pochowane w siódmej stronie regulaminu...