Subiektywnie o finansach

Brytyjski gigant bankowy HSBC (brytyjski, choć rodem z Hong-Kongu) ogłosił w czwartek wieczorem, że zwija z Polski swoją bankowość detaliczną. To bolesna porażka - największy globalny bank nie zdołał zaistnieć na tak istotnym rynku wschodzącym, jak Polska, na którym jakoś radzą sobie inni potentaci, z hiszpańskim Santanderem, francuskim BNP Paribas i włoskim UniCredit na czele. Szczerze pisząc, taki scenariusz był do przewidzenia. HSBC od początku nie wiedział co ma zrobić ze swoją polską spółką-córką. Najpierw stawiał na consumer finance, oferował m.in. szybkie kredyty i karty kredytowe, zawierając strategiczny sojusz m.in. z siecią Ikea. Potem sprzedał portfel kredytów gotówkowych Alior Bankowi i postanowił rozwijać sieć HSBC Premier, czyli bankowość dla osób zaliczających się do klasy średniej. Okazało się, że i to jest niewypał. W rezultacie HSBC pozostanie w Polsce tylko z bankowością korporacyjną. Słabo, jak na największy bank świata. Mniam, mniam. :-)

Źródła tej porażki to nie tylko chwiejność strategii i raptowne zmiany kierunku rozwoju, fundowane polskiemu HSBC przed centralę z Londynu. Drugą przyczyną klapy jest niewątpliwie fakt, że HSBC chciał rozwijać w Polsce bank poprzez sklonowanie modelu działającego w innych krajach. A więc takie same placówki, ten sam system informatyczny, te same produkty. To się nie mogło udać. Polski klient jest wyjątkowo rozpieszczony, branża finansowa w naszym kraju jest najbardziej konkurencyjną na Starym Kontynencie, zaś technologicznie nasze banki należą do najbardziej doinwestowanych w świecie. A w efekcie warunki rynkowe zmieniają się jak w kalejdoskopie: do kont trzeba podpinać programy assistance, darmowe bankomaty, programy cash-back, intensywnie obudowywać to wszystko pomysłowymi kampaniami reklamowymi, najlepiej z udziałem celebrytów. A tymczasem nawet w najlepszych czasach znajomość marki HSBC wśród tzw.grupy docelowej, czyli średnio i dobrze sytuowanych mieszkańców dużych miast, jest na poziomie 10-20 proc. Niewiele jak na jedną z najsilniejszych światowych marek bankowych.

Czytaj też: O rejteradzie norweskich drwali oraz o sprzedaży Banku Millennium

Żeby wygrać na tak trudnym rynku trzeba zatrudnić lokalnych menedżerów, dać im dużą swobodę działania i narządzia umożliwiające szybkie reagowanie na zmieniające się warunki na rynku. Informatycy muszą błyskiem umieć wprowadzić zmiany do systemów, a produktowcy - wymyślać nowe konta, karty, kredyty i połączyć to wszystko w pakiety. Tego wszystkiego w polskim HSBC nie było. Bank musiał stosować standardy obowiązujące w całej grupie i był skazany na podejmowanie większości decyzji via Londyn. Pewien znajomy z branży bankowej opowiedział mi niedawno, że HSBC musi w Polsce budować placówki za 2,5 mln zł, bo ktoś w Londynie wymyślił, że ma tu być taki sam standard jak w Hiszpanii, Anglii i Singapurze. Wszystkie banki stawiają placówki za 500 tys. zł, a HSBC - pięć razy droższe. Tyle, że nie zdołał pozyskać pięć razy więcej bogatych klientów, żeby te placówki na siebie zarobiły. Kilkakrotnie opisywałem anachroniczny system bankowości internetowej HSBC. Może i sprawdzający się na rynku brytyjskim, gdzie każdy przelew idzie do celu trzy dni, ale nie w Polsce, gdzie klient banku w internecie dostaje multum usług online, łącznie ze sklepami internetowymi, supermarketami funduszy i ubezpieczeń, biurem maklerskim sprzężonym z ROR-em.

Przykład HSBC jest kolejnym, który potwierdza, że w Polsce nie da się odnieść sukcesu poprzez proste sklonowanie modelu biznesowego sprawdzającego się gdzie indziej. Brytyjczycy nie są pierwszymi, którzy się o tym boleśnie przekonują. Pamiętacie przez ile lat klapsy na polskim rynku dostawał Citi Handlowy? Bank dosłownie stał w miejscu, bo każdą decyzję musiał konsultować z centralą. Dopiero od kilku lat, kiedy na niepodległość wybił się prezes Sławomir Sikora, Citi ruszył z kopyta. I dziś nie odstaje standardami obsługi od najnowocześniejszych banków w Polsce. A był kiedyś skostniałym, peryferyjnym Citi, bez ikry, bez dynamicznych pomysłów i bez ciekawych produktów. Nie mogło być inaczej, skoro produkty dla polskiego klienta były wymyślane w Londynie lub Nowym Jorku.

Czytaj też: O Banku Położonym z Hukiem i o wyciskaniu polskich prezesów

Nie ma co płakać po fajtłapkach z Londynu, którzy zarżnęli swój polski biznes HSBC. Według nieoficjalnych wiadomości detaliczną część brytyjskiego banku przejmie Alior. Klienci powinni być zadowoleni, bo po HSBC-owskim traktorze platforma bankowości internetowej Alior Banku będie im przypominać maybacha. Ale z porażki HSBC wnioski powinni wyciągnąć Hiszpanie z Santandera. Ci sami, którzy właśnie kupili za ciężkie pieniądze BZ WBK, czwarty największy bank w Polsce. Zapłacili fortunę, w przeliczeniu dwa razy więcej, niż płaci się za porównywalne banki np. w Turcji. I byłoby źle, gdyby zepsuli tę, dobrze pracującą maszynę - 170.000 nowych kont założonych w pierwszym półroczu 2011 (co piąty nowy ROR na rynku jest zakładany w BZ WBK), ponad 670 mln zł zysku netto w pół roku. A intuicja i przecieki z BZ WBK podpowiadają mi, że do tego właśnie zmierza sytuacja.

A tymczasem... Antonio Banderas odkrywa piękno polskich, gorących kobiet

Santander to bank, który ma zadatki na kolonizatora. Chciałby centralizować wszystko, co się da centralizować, narzucać własne standardy i rozwiązania technologiczne, unifikować ofertę produktów finansowych na wszystkich rynkach, wprowadzać wspólną dla swoich banków platformę bankowości internetowej. Jeśli zrealizują te zamiary, to w dwa-trzy lata BZ WBK straci jedną piątą klientów i zacznie się zwijać biznesowo w szybkim tempie. Bank, który o zmiany technologiczne będzie musiał prosić informatyków w Madrycie - po godz. 12.00 mają już sjestę, a po 15.00 ich skłonność do pracy zmniejsza się o połowę - nie będzie w stanie rywalizować z bankami zarządzanymi w 100% z kraju. I prędzej czy później podzieli los HSBC. Tak więc, drodzy przyjaciele z pięknej Espanii - wyciągnijcie wnioski z porażki kolegów z Wielkiej Brytanii. Wiem, że jesteście wielcy i potężni i bardzo nie lubicie jak was pouczać, ale... jak wiadomo historia jest nauczycielką życia. Także historia polskiej bankowości.   

MASZ PROBLEM Z BANKIEM? ZŁAP SUBIEKTYWNOŚĆ NA FACEBOOKU! Wiem, wiem, na stronie blogu nie ma formularza kontaktowego. Wiem, trudno mnie dopaść. Wiem, rzadko odpowiadam na komentarze pod notkami. Jeśli masz ważny problem, to możesz mnie o nim poinformować na dwa sposoby. Jeśli masz konto w Facebooku, to wejdź na stronę blogu napisz do mnie. Jeśli wolisz kontakt e-mailowy, to napisz na adres: maciej.samcik (małpka) gazeta.pl. Nie odpowiem od razu, ale odpowiem na pewno.

JUŻ PRAWIE 300.000 MIŁOŚNIKÓW SUBIEKTYWNOŚCI. W pierwszym półroczu 2011 r. blog „Subiektywnie o finansach” odwiedzało miesięcznie średnio 295.300 osób. Z tego co najmniej 50.000 osób wchodzi tu bezpośrednio, wpisując do przeglądarki adres www.samcik.blox.pl. Blog ma też 6.500 fanów w Facebooku. Nie zapominaj sprawdzać codziennie co nowego na www.samcik.blox.pl

”SUBIEKTYWNIE O FINANSACH” DOCENIONY PRZEZ PRESS. „Fajny pomysł na opowieści o pieniądzach”. „O gospodarce można pisać nudno albo tak jak Samcik”. „Mistrzostwo! Nikt tak jak on nie potrafi znaleźć absurdów, kruczków prawnych w umowach i napiętnować tego, co jest w umowach bankowych głęboko schowane” - to wybrane opinie kilkunastu jurorów - przedstawicieli mediów - którzy wypowiedzieli się na prośbę miesięcznika „Press” o blogu „Subiektywnie o finansach”. Najbardziej prestiżowe pismo o mediach już po raz drugi przeprowadziło wybory najlepszych blogów prowadzonych przez dziennikarzy. Wśród najlepszych blogów, na drugim miejscu, znalazł się „Subiektywnie o finansach”.

CZYTELNICY DO SAMCIKA, CZYLI ILE MOŻNA ZAROBIĆ CZYTAJĄC BLOG. Subiektywność w finansach naprawdę działa! Napisał do mnie pan Paweł: „Dzięki Pana blogowi udało mi się odzyskać podwójnie naliczone ubezpieczenie niskiego wkładu w banku Millennium. Była to dość spora kwota, ponad 784 zł (z całej kwoty ubezpieczenia 5662 zł). Reklamację złożyłem po publikacji wpisu w blogu na ten temat”. Mam też list od pana Patryka „Dziękuję za doskonałego bloga. Przynajmniej raz uchronił mnie Pan przed bezsensownymi wydatkami. Myślę o mBanku i prowizji za niewykorzystany limit do firmowego konta”. I jeszcze pan Łukasz. „Zwrócono mi opłatę za czteromiesięczny abonament. W idealnym świecie skłonny bym był uwierzyć, że to moje starania przyniosły w końcu skutek. Ale domyślam się, że Pana w tym rozwiązaniu jest zasługa. Zatem dziękuję bardzo!”. Kochani, zawsze do usług! Zobacz też jak po publikacji w blogu bank przestał patroszyć klienta drogim ubezpieczeniem. I jak po notce w blogu przestał nasyłać na klientkę windykatorów. Obejrzyj również pełną listę spraw, które udało nam się wspólnie załatwić w latach 2009-2010.