Subiektywnie o finansach

Otrzymałem niedawno dziwny telefon. Zadzwoniła pani z banku BPH, w którym mam zaszczyt posiadać kredyt hipoteczny. Pani przedstawiła się i poinformowała, że ma dla mnie dobrą wiadomość. Rzecz w tym, że - jak oświadczyła mi moja rozmówczyni - centrala banku postanowiła przygotować dla mnie ciekawą propozycję pożyczki gotówkowej. Tak sie składa, że nie odrzucam żadnej propozycji, nim nie usłyszę jej treści, więc kurtuazyjnie się ucieszyłem i poprosiłem o więcej informacji. Spodziewałem się, że usłyszę jakąś wysoką kwotę, która zaprze mi dech w piersiach. Inny bank, w którym mam konto osobiste, co jakiś czas właśnie tak mnie zaskakuje. Przedstawia w internetowym systemie transakcyjnym nową ofertę kredytu gotówkowego, przygotowanego „specjalnie dla mnie”, która to oferta jest - oczywiście - wyższa od poprzedniej. Ponieważ zabawa trwa już od jakiegoś czasu, na razie licytacja zatrzymała się na kwocie limitu kredytowego rzędu 100.000 zł. Póki co nie pękam, ale jak dojdą do pół miliona to chyba się skuszę i kupię sobie domek na przedmieściach w jakiejś Arizonie albo na Majorce, gdzie podobno nieruchomościami się pali w piecach.

Czytaj też: Klientka zdenerwowała się na bankowe infolinie. Jak Kuba...

Niestety, pani z BPH nie chciala mnie niczym zaszokować. Powiedziała, że skoro się zainteresowałem tajemniczą ofertą z centrali, to ona chętnie skontaktuje mnie z pracownikiem tejże, który przedstawi konkrety - czyli oprocentowanie, wysokość pożyczki, miesięczne raty i takie tam. Pani sama tego zrobić nie mogła, bowiem rozmowa - jak twierdziła - nie jest nagrywana. Nie wiem co ma piernik do wiatraka, dla mnie największym problemem był fakt, że wcale nie miałem pewności, ze pani dzwoni z banku, a pani z banku wcale nie miała pewności, że rozmawia ze mną, bo rozmowy nie poprzedziła żadna identyfikacja. Po prostu pani zapytała czy rozmawia z Samcikiem, a Samcik potwierdził, gdyż nie chciał robić pani przykrości.

Skoro już ustaliliśmy, że rozmowa nie jest nagrywana i pani nie może przedstawić mi tajemniczej - choć przecież na pewno atrakcyjnej - oferty centrali, rozmowa zaczęła wyglądać naprawdę ciekawie. Pani zapytała mnie bowiem o to czy prowadzę dzialalność gospodarczą czy też nie. Skoro dowiedziała się, że nie prowadzę firmy, zapytała czy mam umowę o pracę. Potem ustaliła, ze jest to umowa na czas nieokreślony. Bingo. Nieźle jak na rozmowę, która nie jest nagrywana, więc nie może z niej nic wyniknąć, a juz na pewno nie propozycja kredytu. Ciekawość pani z infolinii była niezaspokojona. Postanowiła przeto ustalić ile zarabiam. Grzecznie zapytałem czy chodzi jej o dochód mój własny, całej mojej rodziny, czy też może o dochód na łebka, czyli - jak to się ładnie mówi - per capita. Co prawda rozmowa nie jest nagrywana, więc nie może z niej nic wyniknąć, a już na pewno nie propozycja kredytu, ale... jak już pani koniecznie chciala się tego dowiedzieć, to po co miałbym ściemniać. Udzieliłem pani precyzyjnej odpowiedzi o moje pobory.

Czytaj też: BPH dzwoni, żeby ubezpieczyć mnie od bezrobocia. Bo mam...

Przypomniałem sobie, że BPH to bank, który „inwestuje w relacje”. A - jak wiadomo - żeby zbudować relację zażyłą, by nie powiedzieć intymną, z klientem, należy go poznać dogłębnie. Wysokość zarobków z pewnością zbliża bank do zacieśnienia relacji z klientem, a ja nie mam nic przeciwko posiadaniu ciepłej, opartej na dobrych fluidach, relacji z moim bankiem-kredytodawcą. Ale nie chcialem wierzyć, że na tym „inwestowanie w relację” ze mną przez telefonistkę Banku BPH się skończy. Sądziłem, że pani w infolinii - jak przystało na rozmowę nie nagrywaną, a więc taką, z której nie może nic wyniknąć, na pewno zaś nie propozycja kredytu - będzie chciała się dowiedzieć o moje plany zawodowe, życiowe, marzenia, zgryzoty i życiowe bolączki. Ale nie. Po prostu się rozłączyła. I w koncu nie wiem, czy będzie chciała budować ze mną tę intymną relację, czy też nie.

Nie jest to pierwszy, ani ostatni przykład źle działającego telemarketingu. Pewnie macie takich przypadków na pęczki (podajcie je w komentarzach!). Ale to dziwne, że ludzie pracujący w bankach - lub dla banków, bo czasem telemarketing uprawiają firmy zewnętrzne - nie mają elementarnego wyczucia o co można klienta zaptać przez telefon, a o co lepiej nie pytać. Zwłaszcza jeśli rozmowa nie odbywa się z inicjatywy klienta, który postanowił tym właśnie kanałem komunikacji - umówmy się, że nie należącym do najbardziej bezpiecznych i dyskretnych - załatwić w banku jakąś sprawę. Akurat z BPH mam całkiem dobre doświadczenia „telefoniczne”. Za każdym razem kiedy zapłacę za mało lub za późno ratę kredytu, dostaję grzeczne SMS-y z przypomnieniem, a potem telefon z pytaniem czy u mnie wszystko w porządku. Denerwują mnie tylko SMS-y z przypomnieniem, że za dwa dni przypada termin płatności. Bank traktuje mnie jak dzieciaka, pisząc oczywiste oczywistości. Choć oczywiście akurat w tym przypadku ma to uzasadnienie, gdyż czasem się obsuwam ze spłatą. Ale akurat w tym zakresie „inwestowanie w relacje” przez Bank BPH nie budzi żadnych kontrowersji.