Subiektywnie o finansach

Blog Macieja Samcika, długoletniego dziennikarza ekonomicznego Gazety Wyborczej . O finansach małych i dużych. Mnóstwo ciekawostek na temat pieniędzy. Wiadomości ważne dla domowego budżetu. Porady finansowe i recenzje reklam instytucji finansowych.

Wpisy

  • poniedziałek, 08 lutego 2016
    • "Kredyt z niskim wkładem? Proszę bardzo!" Kogo banki zrobiły w konia i ile za to zapłacimy?

      Przed końcem 2015 r. dużo było obaw o to, że mocno spadnie dostępność kredytów hipotecznych. Obowiązkowy wkład własny, zgodnie z rekomendacją Komisji Nadzoru Finansowego, poszedł w górę z 10% do15% wartości nieruchomości. Przy przeciętnym kredycie na poziomie 250.000 zł oznacza to konieczność posiadania dodatkowo kilkunastu tysięcy złotych własnych oszczędności. Owszem, te dodatkowe 5% - zgodnie z rekomendacją nadzoru - można ubezpieczyć, co oznacza, że klient nie musi mieć w gotówce wyższego wkładu własnego, tylko może wykupić ubezpieczenie. Działa ono na takiej zasadzie, że firma ubezpieczeniowa pokryje 5% wartości umowy w razie jakiegoś nieszczęścia ze spłatą kredytu. Ubezpieczenie - mimo, że płaci się je tylko przez kilka lat - to jednak dodatkowy koszt dla klienta. A poza tym wtedy dodatkową kasę zarabia firma ubezpieczeniowa, a nie bank. Bankowcy zaczęli więc kombinować, że zamiast ubezpieczenia niskiego wkładu własnego będą klientowi podwyższali marżę kredytową w czasie, gdy wartość LTV kredytu (czyli pozostała do spłaty kwota vs wartość nieruchomości) będzie powyżej 85%.

      Wygląda jednak na to, że klienci nie będą musieli płacić ani dodatkowych składek ubezpieczeniowych, ani przejściowo ponosić kosztów podwyższonej marży. A i tak będą się cieszyli, tak jak do tej pory, możliwością pożyczania na 90% wartości nieruchomości. Kilkanaście dni temu bank BZ WBK wystosował triumfalny komunikat, z którego wynika, że w tym banku kredyty hipoteczne nadal są dostępne z 10%-owym wkładem własnym klienta. I że w żadnym wypadku nic za to dodatkowo nie trzeba płacić! "Wymaganą składkę ubezpieczenia pokryje bank, kredytobiorca nie zostanie obciążony żadnymi dodatkowymi kosztami tego zabezpieczenia". Z kolei w jednym z portali finansowych zobaczyłem kilka dni temu krzyczący link: "Nadal finansujemy 90% wartości nieruchomości!". Wygląda więc na to, że było dużo szumu i zamieszania, a wszystko zostanie po staremu. Niewiele jest banków, które wciąż proponują kredyty maksymalnie do 80% wartości nieruchomości (należy do nich np. ING, który na rynku kredytowym nigdy nie szalał).

      Czytaj też: Czy najtańszy kredyt hipoteczny może okazać się... najdroższym?

      Czytaj też: Wcześniejsza spłata kredytu. Okazja dla banku, żeby... zarobić?

      Zacząłem się zastanawiać: jak to jest, że niektóre banki oferują 90%-owe LTV bez żadnych dodatkowych ubezpieczeń? I że nie żądają też podwyższonej marży w okresie posiadania przez klientów niskiego wkładu własnego? Otóż wszystkie problemy załatwił za banki państwowy nadzór i Ministerstwo Finansów. Dzielni urzędnicy sprawili, że możemy nadal cieszyć się niskim wkładem własnym, gdyż... a) Komisja Nadzoru Finansowego zabroniła bankowcom podwyższania klientom marż kredytu hipotecznego na czas posiadania przez nich niskiego wkładu własnego (więc banki nie mogą stosować żadnych ekstra-marż w okresach przejściowych) i b) rząd wprowadził od lutego podatek bankowy. I co, domyślacie się już jak to jest, że mamy wciąż "za darmo" 10% wkładu własnego?

      Moja hipoteza brzmi tak: banki - mając od rządowych urzędników znakomity pretekst do podwyższania marż kredytów hipotecznych - po prostu podwyższają je na tyle znacząco, żeby z tych pieniędzy stać je było na ubezpieczenie kredytów z niskim LTV we własnym zakresie. A to z kolei może oznaczać, że klient, który dziś ma niski wkład własny, będzie za to płacił nie tylko przez pierwszych kilka lat, ale... przez cały czas zwracania bankowi pieniędzy - czyli np. przez 30 lat. Pytałem w kilku bankach, czy jeśli dziś wezmę kredyt z bardzo niskim LTV, to czy po spłacie jego części bank obniży mi marżę. Powiedzieli, że nie. Bo przecież KNF im zabronił :-). Wyższy koszt kredytu będzie na stałe, a nie tylko na ten czas, w którym podwyższona marża byłaby usprawiedliwiona niskim wkładem własnym. Dziękujemy Wam, drogie urzędasy! Aha, moja hipoteza dotyczy oczywiście tylko banków, które podniosły znacznie marże kredytów hipotecznych.

      W tym miejscu należą się dwa zastrzeżenia. Po pierwsze: nie ma obowiązku brać kredytu z niskim LTV. Zawsze można - do czego gorąco zachęcam - mieć te 20-25% wkładu własnego i tym wkładem własnym obniżyć sobie marże. Nie badałem wnikliwie bankowych drabinek marż, ale jestem dziwnie przekonany, że marże kredytów z niskim LTV poszły w górę mniej, niż te dla klientów "prawie-gołodupców'. A nawet jeśli podwyżki marż są symetryczne, to bankowcy na pewno bardziej będą skłonni negocjować marże z klientami mającymi solidny wkład własny do kredytu. Pamiętajcie, że ten wkład własny nie musi być w gotówce, możecie założyć sobie blokadę (taki zastaw) na jakichś depozytach, które trzymacie w banku, na obligacjach, na koncie IKE, do którego wpłacacie kasę na emeryturę... Każdy pieniądz, którego nie potrzebujecie do bieżącego użytku może być zaliczony jako wkład własny i posłużyć do obniżenia marży kredytu.

       

      I nie zrzędzić mi tu, że 25% wkładu własnego to dużo :-). Ostatnio moja redakcyjna koleżanka wygrzebała ze strony internetowej włoskiego banku UniCredit informację, że u nich klient musi mieć 50% wkładu własnego, bo bank pożyczy kasę maksymalnie na połowę wartości nieruchomości. Można? Można :-). Drugie zastrzeżenie dotyczy przyszłości. Nawet jeśli teraz bank "uszczęśliwi" Was wysoką marżą, z której "wspaniałomyślnie" będzie płacił sam ubezpieczenie wynikające z tego, że macie mało kasy, to przecież nie ma obowiązku przez 30 lat spłacać kredytu na takich warunkach. Po kilku latach, kiedy Wasze LTV spadnie znacząco, możecie renegocjować umowę kredytu i żądać obniżki marży, albo... pójść do konkurencji (o ile jakiś inny bank zaoferuje niższą marżę). Ale uwaga: możecie to zrobić pod warunkiem, że nie dacie sobie dziś wpisać do umowy wysokiej prowizji za wcześniejszą spłatę kredytu! Wydaje mi się, że banki - korzystając z okazji - dziś będą fiksować Wam bardzo wysokie marże (uwzględniające niski wkład własny) licząc na to, że będziecie je płacić do końca.

      kieszonkoweJEST JUŻ MOJA NOWA KSIĄŻKA DLA DZIECI I RODZICÓW! O tym dlaczego dziecko powinno dostawać kieszonkowe, jak dawać kieszonkowe, żeby maksymalnie wykorzystać jego wychowawczą rolę, jak bawić się w "domowy bank", za co dziecku płacić, a za co w żadnym wypadku, jak stymulować w dziecku dobre nawyki, a jak zwalczać wyuzdaną konsumpcję - piszę w swojej najnowszej książce "Moje pierwsze kieszonkowe". Jest w niej również o nowych formach pieniądzach (bitcoinach i innych dziwactwach), o tym jak bezpiecznie zarządzać pieniędzmi w formie bezgotówkowej, jakie zasady bezpieczeństwa stosować mając konto internetowe, kartę płatniczą i bank w smartfonie. Książkę kupicie w dobrych księgarniach, w internecie (np. na stronie kulturalnysklep.pl), a jeśli wolicie czytać na tablecie, to jest też wersja elektroniczna, dostępna np. w Publio.pl. Miałem przyjemność opowiadać o niej w audycji Tomasza Kwaśniewskiego w Radiu RDC, posłuchajcie! Zapraszam Was też do zakupu pozostałych moich książek spośród tych, które są jeszcze w sprzedaży - "100 potwornych opowieści o pieniądzach, czyli jak żyć, zarabiać i wydawać z klasą" (o tym jak rozwiązać większość finansowych problemów, które mogą cię spotkać w życiu) oraz "Jak inwestować i pomnażać oszczędności" (o tym jak zabrać się za budowanie swojej finansowej niezależności)

      SUBIEKTYWNIE O PROGRAMIE "500 PLUS". Kilka dni temu miałem okazję powiedzieć dwa słowa o tym jak widzę rządowy program dopłat do dzieci, na który rocznie pójdzie 20 mld zł i dzięki któremu każda rodzina wzbogaci się o 500 zł miesięcznie jeśli ma dwójkę dzieci oraz o znacznie więcej jeśli ma tych dzieci całą gromadkę. Zapraszam do obejrzenia.

      tvn24500zl2

       SUBIEKTYWNIE O ZAMIESZANIU WOKÓŁ "KRÓLA" BRANŻY BANKOWEJ. Miałem też okazję komentować skandal, który niespodziewanie powstał wokół podwyżki prowizji w baku PKO BP. Rząd, który posiada w banku raptem 30% udziałów, ma bankowi za złe, że ten nie wspiera polityki rządu i nie dopłaca swoim klientom do kont, kart i kredytów. Czy rząd ma rację? Dyskutowałem na ten temat w TV Republika oraz w TVN Biznes i Świat. Zapraszam do obejrzenia. 

      republikapkoprezesTVNbispko1

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (7) Pokaż komentarze do wpisu „"Kredyt z niskim wkładem? Proszę bardzo!" Kogo banki zrobiły w konia i ile za to zapłacimy?”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 08 lutego 2016 09:04
  • niedziela, 07 lutego 2016
    • Będzie zarabiał ćwierć miliona złotych dziennie? Trzy rzeczy, na które musi dłuuugo oszczędzać

      Sportowe serwisy donoszą, że Robert Lewandowski zażądał podwyżki w Bayernie Monachium. Ponieważ ubiegają się o niego największe firmy piłkarskie świata, z Realem Madryt, Barceloną i Manchesterem Utd na czele, pan Robert oraz jego menedżer Cezary Kucharski doszli do wniosku, że 10 mln euro rocznej pensji to kwota uwłaczająca godności i jakości kopania. Gdyby nasz najlepszy piłkarz miał zostać w Monachium, to tylko pod takim warunkiem, że będzie tam zarabiał... ni mniej, ni więcej, lecz 18 mln euro rocznie. Podobno kwota ta nie została wzięta z kosmosu, lecz wynika z oferty zarobków, jaką panu Robertowi złożył prezes Realu Madryt. W sumie dobrze kombinuje nasze piłkarskie złoto - nie ma najmniejszego powodu, dla którego miałoby zarabiać w starym miejscu mniej, niż mogłoby w nowym. Byłby pan Robert nie tylko najlepiej opłacanym pracownikiem najemnym z polskim paszportem (Marcin Gortat w NBA "wyciąga" nędzne 12 mln dol. rocznie), ale i trzecim najlepiej opłacanym piłkarzem świata, po Krystianie Ronaldo i Lwie Messim.

      Czytaj też: Co może sobie kupić "Lewy" za jedną wypłatę? Ile wart jest jeden jego gol?

      Czytaj też: Lewandowski zarabia. A ile my możemy zarobić na... Lewandowskim?

      Te 18 mln euro oznaczałoby, że do kieszeni najlepszego polskiego piłkarza wpadałoby 54.000 euro dziennie, czyli jakieś ćwierć miliona złotych. Każdego dnia, wliczając te, w które nie kopie, tylko odpoczywa. Uczciwie trzeba napisać, że najpewniej wszystkie te kontraktowe kwoty są podawane w formule brutto, czyli przed opodatkowaniem. A po wizycie w urzędzie skarbowym panu Robertowi zostanie najwyżej połowa z nich. Ale z drugiej strony - oprócz dochodów z kontraktu klubowego tak znana twarz jak Robert Lewandowski "wyciska" grube miliony z kontraktów reklamowych. "Piłkarskie" złoto to dobre określenie na Roberta Lewandowskiego, bo jeśli rzeczywiście jego roczne zarobki wkrótce osiągną poziom 18 mln euro, to wychodzi na to, że "Lewy" będzie wyceniany znacznie wyżej, niż złoto właśnie. Zresztą już dziś jest, ale po podwyżce różnica między wyceną kilograma złota, a wyceną kilograma mięśni pana Roberta stanie się jeszcze bardziej drastyczna. Uncja złota dziś jest wyceniana na 1045 euro, a kilogram kruszcu - na 33.500 euro. Zaś 78 kg złota - bo tyle waży pan Robert - rynek wycenia dziś na 2,61 mln euro. Pan Robert przed podwyżką jest wart cztery razy tyle, ile złoto, a po podwyżce będzie wart jakieś siedem razy więcej.

      Obecna kwota 10 mln euro rocznych zarobków - czyli 125.000 zł dziennie - est oczywiście niewyobrażalną i pewnie wielu zadaje sobie pytanie jaki jest sens żądania prawie dwukrotnej podwyżki, skoro przecież tak zapracowany człowiek i tak nie będzie w stanie tych pieniędzy wydać (nawet wtedy, gdy stanie się mniej zapracowany). I tu jesteście w błędzie. Nawet jeśli pan Robert dostanie tyle kasy, ile oczekuje od Bayernu, Realu i Barcelony, to w dalszym ciągu będą na świecie rzeczy, na które najzwyczajniej nie będzie go stać. Weźmy np. najdroższy apartament, położony w Monako, w budynku Tour Odeon. Z takim widoczkiem: 

      skypenthouse

      Zajmuje to-to pięć pięter w 49-piętrowym budynku, ma 3300 m.kw., pięć sypialni, trzy łazienki, salę kinową, basen ze zjeżdżalnią. Jest też centrum SPA, sala gimnastyczna i siłownia. Cena to mniej więcej 300 mln euro, co oznacza, że pan Robert - przy założeniu, że udaje mu się zaoszczędzić rocznie 10 mln euro - musiałby nań pracować 30 lat. Albo taki, dajmy na to, najbardziej luksusowy jacht na świecie, The Rising Sun. Gdyby pan Robert chciał wejść w posiadanie takiego cacka, to musiałby zapłacić jakieś 180 mln euro. Rising Sun w środku wygląda tak:

      TheRisingSunUSD200million1

      Wśród rzeczy, na które wciąż nie stać Roberta Lewandowskiego - i na które nie będzie go stać nawet jeśli będzie zarabiał 18 mln euro rocznie - jest np. latający prywatny dom. Nie myślę tu o takim zwykłym prywatnym samolocie, na który oczywiście pana Roberta stać z palcem w nosie, myślę o prawdziwym latającym pałacu. Roman Abramowicz ma taki - wykończenia z drzewa kasztanowca, zdobienia ze złota, system antyrakietowy... za jedyne 250 mln euro. Ale najbardziej luksusowy samolot świata to Airbus A380 należący do saudyjskiego księcia Alwaleeda bin Talal al-Sauda. Jego wartość szacuje się na 500 mln euro, czyli pan Robert musiałby pracować na takie cacko przez 30 lat (a przeznaczając połowę pensji na oszczędności - pewnie z 50 lat). Dwa poziomy, pięć sypialni, 10-osobowa sala koncertowa, restauracja oraz miejsce na książęcego rolls royce’a. Aha, i czerwony dywan rozwijający się automatycznie po wylądowaniu. O tym i innych supersamolotach pisały ostatnio media lifestylowe.

      18samo218samo

      Krótko mówiąc - jest głębokie uzasadnienie zwiększenia zarobków pana Roberta do 18 mln euro rocznie. Po prostu dzięki temu zmnieszy się dość długa wciąż liczba rzeczy, na które go... nie stać. Oczywiście, na pocieszenie (pocieszenie pana Roberta, ma się rozumieć) warto od razu napisać, że jest spor rzeczy, na które nas nie stać, a jego już stać :-). Najdroższe auto na świecie, Bugatti Veyron Super Sports, kosztuje 2,3 mln euro, a więc raptem kwartalną pensję "Lewego" przed podwyżką. Najdroższy - podobno -zegarek świata... 

      18patek

      ...jest wart 2,6 mln euro. Pan Robert może też kupić sobie prywatną wyspę razem z rezydencją - koszt to kilka milionów euro - albo raz w tygodniu spędzić noc w jednym z kilku najbardziej luksusowych apartamentów hotelowych na świecie. Taki apartament królewski w pięciogwiazdkowym hotelu w Cannes, Las Vegas, czy którymś z arabskich miast, to przeciętnie koszt 35.000 euro, czyli tylko nieco więcej, niż wynosi dziś dniówka pana Roberta. Ale na to, żeby móc sobie pozwolić na mieszkanie w apartamencie królewskim dzień w dzień będzie go stać dopiero po podwyżce. I to jest dobry powód, żeby jej jednak zażądać.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (5) Pokaż komentarze do wpisu „Będzie zarabiał ćwierć miliona złotych dziennie? Trzy rzeczy, na które musi dłuuugo oszczędzać”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      niedziela, 07 lutego 2016 18:56
  • piątek, 05 lutego 2016
    • Twoja kasa w banku jest gwarantowana? Są przypadki, w których gwarancja... nie zadziała

      Choć mamy w Polsce porządny system gwarantowania depozytów, to dla pokaźnych grup klientów upadłość banku oznacza utratę większości, albo wręcz wszystkich pieniędzy. I nie myślę tu tylko o tych, którzy przynieśli do banku więcej, niż 450.000 zł (limit gwarancji to równowartość 100.000 euro). Po niedawnej upadłości SK Banku nie do pozazdroszczenia była np. sytuacja klientów firm deweloperskich, które współpracowały z tym bankiem. Klienci, którzy wpłacili pieniądze za swoje mieszkania na tzw. zamknięte rachunki powiernicze prowadzone przez SK Bank (deweloper pobrałby z nich kasę w momencie przekazania klientom aktu notarialnego stwierdzającego, że mieszkanie jest już ich własnością) zostali na lodzie. Pieniądze na rachunkach powierniczych przepadły. Klienci nie mają więc praw własności do mieszkań, za które zapłacili, choć przecież posiłkowali się najbezpieczniejszą formułą zabezpieczenia się swoich interesów. Kłopot w tym, że ta forma - zamknięty rachunek powierniczy - jest skuteczna tylko jako zabezpieczenie przed upadkiem firmy deweloperskiej, nie zaś przed upadkiem banku.Ale kto mógł przypuszczać, że kłopoty może mieć największy bank spółdzielczy w Polsce?

      W razie upadłości banku kłopot mogą mieć też posiadacze kont IKE, służących do odkładania pieniędzy z myślą o dostatniej jesieni życia (a przy okazji dające zwolnienie z podatku Belki przy wypłacie pieniędzy). Zgodnie z przepisami każdy obywatel może posiadać tylko jedno konto IKE i jest ono objęte takimi samymi gwarancjami, jak każdy inny rachunek klientowski. Wpłacając maksymalne dozwolone prawem składki w przeciągu 30 lat oszczędzania przekroczymy limit gwarantowanej wypłaty z BFG mniej więcej dwukrotnie (doliczając odsetki). A więc powinniśmy przez cały czas uważać na standing finansowy banku, bo o ile w przypadku lokat zawsze możemy podzielić pieniądze na kilka banków, o tyle w przypadku IKE prawo tego zabrania. 

      "Czy zapis dotyczący ograniczenia liczby kont IKE do jednego ma uzasadnienie w kontekście kwot gwarantowanych przez BFG? Przezorny obywatel nie powinien wykorzystywać maksymalnych limitów wpłat, bo będzie skazany na ryzyko, że w przypadku plajty banku nie odzyska części pieniędzy. A to z kolei jest sprzeczne z podstawową ideą IKE"

      pisze do mnie pan Piotr i ma rację. Chociaż być może powinno być odwrotnie - należy tak zmodyfikować system gwarancji depozytów, żeby wszyscy klienci banków zostali zmuszeni do takiej ostrożności, do których prawo zmusza posiadaczy emerytalnych kont IKE? Czytałem sporo o łzach klientów SK Banku, którzy przynieśli tam swoje oszczędności i nie zdążyli wycofać nadwyżki ponad gwarantowaną przez państwo równowartość 100.000 euro (bądź nie wiedzieli, że powinni to zrobić). W pierwszych dniach po wprowadzeniu do SK Banku zarządu komisarycznego wypłynęło z niego 800 mln zł i w większości były to prawdopodobnie ucieczki najbogatszych klientów, zdających sobie sprawę, że nie wszystkie ich pieniądze są objęte gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Są i tacy, którzy duże pieniądze w SK Banku trzymali do samego końca i teraz mają za złe

      "Mieszkałem w Stanach Zjednoczonych przez 35 lat. Prowadziłem działalność gospodarczą - miałem motel, ciężarówki i inne biznesy. Chciałem wrócić na starość do ojczyzny, więc dwa lata temu wziąłem swoje wszystkie oszczędności i wpłaciłem do SK Banku. Miałem tam pięć lokat po 400.000 zł i jedną lokatę na 300.000 zł. Instytucja cieszyła się dobrą opinią, istnieje na rynku od lat, przetrwała komunę. No i oprocentowanie było bardzo korzystne - jeszcze rok temu było to 5,2%. Straciłem wszystko. Polskiej emerytury mam 46 zł miesięcznie"

      - mówi pan Zygmunt. Czytaliście pewnie takie opowieści emerytów, którzy wszystkie pieniądze zanieśli do banku, który wydawał się wiarygodny i dobrze płacił. Zresztą podobne słyszałem przy okazji upadku Amber Gold (choć oczywiście statusu tych dwóch organizacji nie należy ze sobą porównywać). Aby uniknąć przykrych konsekwencji upadku licencjonowanego banku wystarczy nie wkładać tam zbyt dużych pieniędzy, przekraczających wartość gwarancji państwowych, ani majątku całego życia. Inna sprawa, że może to wymagać od ciułaczy dużego samozaparcia, bo taki np. SK Bank w ostatnich dwóch latach płacił naprawdę dobrze, średnio 1% powyżej oprocentowania w średnich i dużych bankach i 2% powyżej oprocentowania w bankach Top-5. Przyciągał więc pieniądze ciułaczy, którzy napędzali udzielane nieudolnie kredyty oraz w efekcie katastrofę banku.

      Ale był pewien sposób, by tej katastrofy uniknąć. Skoro nadzór - jak twierdzi - nie miał argumentów prawnych, by zawczasu przeciąć to "przepakowywanie" depozytów w ryzykowne kredyty, to powinni to zrobić sami deponenci. Albo raczej system ochrony depozytów, który mógłby mieć wbudowane bezpieczniki zniechęcające do lokowania pieniędzy na podejrzanie wysoki procent. Gdyby np. gwarancje depozytów obejmowały wyłącznie pewien procent powierzonej bankowi kwoty i ów procent byłby uzależniony od oferowanego przez bank oprocentowania, to klienci mniej chętnie lokowaliby pieniądze na wysoki procent (a jeśli już, to tylko w naprawdę mocnych markach bankowych). Być może 100% ochrony powinno przysługiwać tylko tym klientom, którzy mają depozyty oprocentowane nie wyżej, niż na poziomie średniej rynkowej, zaś depozyty oprocentowane dużo powyżej tej średniej powinny być chronione np. w 90%? Albo w takim przypadku powinien być chroniony wyłącznie kapitał, nie zaś odsetki?

      To być może skłoniłoby klientów do myślenia lub przynajmniej do próby podzielenia pieniędzy na kilka banków. Dopóki gwarancje depozytów dotyczą wszystkich banków i wszystkich depozytów w równym stopniu, bez żadnych ograniczeń, a nadzór nie ma instrumentów policyjnych i prokuratorskich, żeby wykryć i zawczasu udaremnić przekręt polegający na konwersji depozytów na "lewe" kredyty, powinny działać mechanizmy, które promują wśród posiadaczy oszczędności zachowania, które nie napędzają pieniędzy bankom mającym najbardziej ryzykowne strategie.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (27) Pokaż komentarze do wpisu „Twoja kasa w banku jest gwarantowana? Są przypadki, w których gwarancja... nie zadziała”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      piątek, 05 lutego 2016 09:04
  • czwartek, 04 lutego 2016
    • Plastik w trzecim wymiarze, czyli sprawdź to zabezpieczenie zanim zrobisz zakupy w necie

      Co jakiś czas piszę w blogu o pieniądzach ukradzionych przez internet z kart płatniczych któregoś z pechowych czytelników. Przeważnie źródlem problemu wcale nie jest jakiś wyciek danych podczas samej płatności internetowej (transakcje są przeważnie dobrze zaszyfrowane, a dane karty nie trafiają do sklepu internetowego, lecz do wyspecjalizowanego pośrednika finansowego, rozliczającego zakupy), lecz nieostrożność posiadacza karty podczas tradycyjnych zakupów. Jeśli daliśmy sobie podejrzeć na jakiejś kamerce dane karty (numer, imię i nazwisko, data ważności i kod CVC z odwrotu karty), to ktoś może tych danych użyć, żeby zapłacić naszym plastikiem w internecie. W tym kontekście bezpieczniej jest płacić w sklepach zbliżeniowo, nie zaś tradycyjnie - przy zbliżeniach nie wypuszczamy karty z rąk i dajemy złodziejowi zdecydowanie mniej okazji na podejrzenie danych karty.

      Porządny bank powinien dodatkowo zabezpieczyć kartę, którą daje nam do ręki, przed kradzieżami internetowymi. Procedura ta nazywa się 3D Secure i opiera się na wysyłaniu klientowi płacącemu kartą hasła SMS-owego, którym trzeba dodatkowo potwierdzić transakcję. Złodziejowi nie wystarczą więc wszystkie dane karty, potrzebuje też telefonu prawowitego posiadacza karty. Niedawno 3D Secure uruchomił już siódmy z dużych banków - Eurobank. Już jakiś czas temu ruszyła ona dla kart kredytowych, a teraz wystartowała dla debetówek. Z 3D Secure korzystają już klienci PKO BP, Banku Pekao, BZ WBK, Millennium, ING oraz BGŻ BNP Paribas. Wiem, ze jest także w bankach spółdzielczych zrzeszonych w BPS (ale chyba nie we wszystkich). W planach jej wprowadzenie ma Citibank, wyłączeni z opcji 3D Secure są też klienci mBanku, Alior Bank i Getin Banku.

      W przypadku tych banków lepiej wyłączyć możliwość płacenia przez internet kartami debetowymi i używać do płatności internetowych kart rezerwowych lub przedpłaconych, z niskimi limitami (zresztą niektóre banki domyślnie wyłączają transakcje internetowe w kartach debetowych). Nawet jeśli Wasz bank ma już procedurę 3D Secure, to nie zawsze możecie z niej korzystać "z automatu". W przypadku np. Eurobanku, w którym działa to-to dopiero od kilku dni, trzeba tę usługę aktywować. Na szczęście nie jest to trudne, przy okazji najbliższych zakupów internetowych trzeba poprostu kliknąć ikonę "3D Secure" i aktywować procedurę weryfikacji SMS-owej. O ile się orientuję podobnie rzecz działa w PKO BP.

      W obu bankach doszli do wniosku, że stosowanie tej weryfikacji może być dla klientów kłopotem, dlatego powinni mieć wybór. Fakt, wpisanie wszystkich danych karty i jeszcze dodatkowo kodu SMS-owego może zniechęcić do płacenia kartą. Przelewy ekspresowe są z reguły jednak łatwiejsze od strony procedury. Ale patrząc z drugiej strony - płatność kartą jest korzystniejsza dla klienta, bo wtedy przysługuje mu charge-back, czyli możliwość odwrócenia transakcji, gdyby towar lub usługa nie zostały dostarczone prawidłowo. Mając więc do wyboru możliwość zapłacenia kartą i przelewem ekspresowym (zwłaszcza jeśli kupuję coś drogiego) zawsze wybieram kartę. A wygodnym rozwiązaniem jest możliwość zapłacenia kartą w ramach platformy V.me lub MasterPass. Wtedy płacenie kartą jest znacznie wygodniejsze. Choć pod względem bezpieczeństwa nic nie przebije 3D Secure.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (7) Pokaż komentarze do wpisu „Plastik w trzecim wymiarze, czyli sprawdź to zabezpieczenie zanim zrobisz zakupy w necie”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      czwartek, 04 lutego 2016 09:04
  • środa, 03 lutego 2016
    • Było "zabierz babci dowód", a teraz "zabierz ojcu dowód". Rejestracyjny. I idź z nim na dworzec :-)

      Coraz ciekawsza jest walka państwowych kolei o odzyskanie pozycji lidera w przewożeniu ludzi (przynajmniej jeśli mówimy o ich przewożeniu na duże odległości). Bardziej elastyczna polityka cenowa (z Warszawy do Wrocławia można się przejechać za 29 zł, jak i za 229 zł), przyspieszenie czasów dotarcia do celu w rozkładach jazdy, nowa klasa pociągów (pendolino) oraz naprawdę niezły marketing (Piotr Fronczewski i jego wierszyki na kanwie słynnej "Lokomotywy" Jana Brzechwy - palce lizać) sprawiły, że jakby puściej zrobiło się u autobusowych przewoźników. A ci jeszcze do niedawna bili kolejarzy na głowę nie tylko ceną biletów, ale i bardziej przyjaznym rozkładem jazdy oraz czasem dotarcia do celu i dostępnymi w autobusach udogodnieniami, jak wi-fi (tu nadal kolej przegrywa), czy poczęstunek. Teraz widzę raczej pustki w autobusach, a pociągi - ze szczególnym uwzględnieniem pendolino - powietrza już raczej nie wożą. Ale kolejna bitwa, którą będzie musiała stoczyć PKP Intercity - bo to ta spółka kolejowa rozgrywa bój o najbardziej rentownych klientów i największe pieniądze - jest trudniejsza. Przeciwnikiem będzie w niej samochód, który dziś jest dla większości Polaków transportem pierwszego wyboru.

      Niskie ceny paliwa i coraz lepiej rozbudowana sieć autostrad sprawiają, że podróż samochodem w wielu przypadkach jest po prostu tańsza i porównywalnie szybka, jak przejazd koleją. Choć coraz więcej jest tras (Poznań-Szczecin, czy Warszawa-Rzeszów na przykład), na których kolej już bezapelacyjnie wygrywa z samochodem (o ile ktoś nie jeździ jak wariat). Na trasie Warszawa-Gdańsk można z kolei się nadziać na korek przy bramkach autostradowych, więc też różnie bywa (a pendolino na tej trasie jeździ prawie co godzinę i nawet nie jest drogo, niedawno na dwa dni przed wyjazdem trafiłem bilet za 49 zł). Generalnie jednak Polak lubi wolność i jeśli miałby się przesiąść z auta do pociągu, to musiałby albo widzieć ogromne korzyści finansowe, albo mieć zapewniony podobny komfort podróży, jak własnym samochodem. W tej drugiej sprawie PKP Intercity zrobiło w ostatnich miesiącach dwa "badania rynkowe", dorzucając do biletu kolejowego duże zniżki na taksówkę. Zaś tę pierwszą kwestię - czyli wrażliwość posiadaczy samochodów na możliwość zaoszczędzenia poważnych kwot dzięki podróży dobrej klasy pociągiem - zbada w najbliższy weekend.

      Weekend_dla_kierowcw_PKP_IntercityW tę sobotę i niedzielę kierowcy będą podróżowali pociągami Intercity, TLK i pendolino po 29-49 zł za osobę. To cena najlepsza z możliwych, dostępna standardowo tylko z dużym wyprzedzeniem lub w pociągach odjeżdżających o najmniej atrakcyjnych godzinach (można je trafić m.in. w ramach promocji "Złoty pociąg"). Każdy posiadacz dowodu rejestracyjnego będzie mógł kupić tani bilet dla siebie i tylu osób towarzyszących, ile miejsc ma w samochodzie. Taniość będzie dotyczyła wszystkich pociągów, a jedynym ograniczeniem jest fakt, że bilet trzeba będzie kupić w kasie (z promocji nie da się skorzystać kupując bilet przez internet, przez smartfona, albo w biletomacie). Jestem bardzo zły widząc, że kolejarza próbują zagonić mnie do swoich stacjonarnych kas. To mnie rozjusza. Ale jest i drugie ograniczenie - niestety nie tylko bilet trzeba kupić w ten weekend, ale też musi to być bilet na pociąg odjeżdżający w ten weekend. Gdyby można było kupić dowolny bilet z przyszłą datą, to byłbym pierwszym w sobotę rano przy kasie dworcowej (choć wnikliwi czytelnicy blogu wiedzą jak bardzo nienawidzę kas dworcowych).

      Bardzo jestem ciekaw jak wyjdzie kolejarzom ten test. Bardzo mocno ograniczone ramy czasowe promocji mogą spowodować, że chętnych wcale nie będzie aż tak wielu, jak w sytuacji, gdyby rabat obejmował bilety kupione co prawda w weekend, ale z możliwością zafiksowania daty przejazdu np. na cały kolejny tydzień. Jednak dla zmotoryzowanych miłośników weekendowych wypadów to jest jakaś opcja. Podróżując z rodziną za 29 zł od osoby można sporo zaoszczędzić. Gdybym zajmował się wymyślaniem takich promocji, to zbadałbym jeszcze jedną opcję - możliwość refundowania posiadaczom aut kosztów parkowania w galeriach handlowych stojących obok dworców. Gdyby można było własnym samochodem podjechać na dworzec, zaparkować auto na parkingu w galerii handlowej i wsiąść do pociągu, nie obawiając się kilkudziesięciozłotowego rachunku za parkowanie auta, to byłby to poważny argument na rzecz szybkiej kolei. Przed kolejarzami jest jeszcze długa i bolesna walka z samochodami, ale zabierają się za nią z głową. Zarówno promocja z taksówkami, jak i ta z tańszym biletem za dowód rejestracyjny, mają niedoróbki, które mogą położyć pomysł (przede wszystkim - zbyt ograniczony zakres) ale "kierunek macania" jest chyba właściwy.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (11) Pokaż komentarze do wpisu „Było "zabierz babci dowód", a teraz "zabierz ojcu dowód". Rejestracyjny. I idź z nim na dworzec :-)”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      środa, 03 lutego 2016 18:28
    • Niedobrze. Ta niebezpieczna procedura podobno jest już trupem, ale... ostatnio zmartwychwstała

      Już kilkakrotnie donosiłem w blogu, że Bankowy Tytuł Egzekucyjny jest już trupem. Okazuje się, że jednak, że jego śmierć budzi wśród niektórych sędziów wątpliwości. Nawet tu i teraz, kiedy w życie weszła ustawa, która zabrania bankom zabezpieczać sobie w tym trybie możliwości egzekucji przeterrminowanych kredytów. Przypomnę pokrótce tym, którzy ostatnie miesiące spędzili na Marsie, że BTE było takim "kijem-samobijem", który bank mógł wyciągnąć poza plecami klienta, a którego zatwierdzaniem do użycia zajmował się przeważnie referendarz sądowy (czyli funkcjonariusz sądowy niskiego szczebla), nie wnikając w istotę sprawy. Sprawdzał więc ów referendarz, czy zgadza się nazwisko i PESEL, a potem dawał zielone światło windykatorowi i komornikowi, żeby w imieniu banku zajął to, co jest do zajęcia. Trybunał Konstytucyjny, jeszcze zanim wykitował ku uciesze nowej władzy (a właściwie został przez nią zakatrupiony), zakwestionował ten obyczaj.

      Ale Trybunał popełnił nietakt, orzekając ponad roczny tzw. okres przejściowy, w którym było już wiadomo, że BTE to kant i machlojka, ale banki mogły go jeszcze stosować. No i w tym "okienku czasowym" referendarze przybijali bankom pieczątki na klauzuli wykonalności BTE, zaś klienci - z pomocą prawników - się od tego odwoływali. W ostatnich tygodniach zaś te odwołania są rozpatrywane przez sądy. Co z nich wynika? Zaprzyjaźniony prawnik, który zajmuje się dochodzeniem praw klientów banków na drodze sądowej, pokazał mi kilka orzeczeń sądowych, które - choć dotyczą bardzo podobnych spraw, czyli zakwestionowania przez klientów zgodności z prawem pieczątek przybitych przez referendarzy - są ze sobą elementarnie sprzeczne. Sytuacja jest o tyle dziwna, że jeszcze kilka, kilkanaście miesięcy temu wydawało się, że ostatecznie zwycięża interpretacja korzystna dla konsumentów. A tymczasem okazuje się, że... niekoniecznie. Zaś kontratak bankowych prawników przyniósł im niejakie sukcesy. 

      Pierwsza sprawa, w której orzeczenie sądu jest najbardziej optymistyczne dla konsumentów, dotyczy klauzuli wykonalności, przybitej w lipcu 2015 r. przez referendarza sądowego na wniosek banku PKO BP. Chciał on ściągnąć z klienta niebagatelną kwotę 58.000 franków wraz z odsetkami, czyli - po przeliczeniu na naszą walutę - 240.000 zł. Klient banku, a właściwie jego prawnik, podnieśli dwa argumenty. Po pierwsze, że podpisana przez klienta klauzula o poddaniu się BTE jest nieprecyzyjna, bo nie zawiera kwoty zadłużenia, do której klient poddaje się egzekucji, a jedynie kwotę, do której dług może być egzekwowany. Po drugie zaś pełnomocnik klienta powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Co na to sąd? Otóż sąd na to jak na lato.

      "Słusznie wskazywali skarżący na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 kwietnia 2015 r. We wskazanym orzeczeniu Trybunał stwierdził utratę mocy obowiązującej przepisów (...) prawa bankowego z dniem 1 sierpnia 2016 r., jednak zgodnie z przeważającym poglądem, sąd orzekając powinien pomijać niekonstytucyjne przepisy nawet jeśli utrata mocy obowiązującej została odroczona. Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy, odroczenie (...) wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie oznacza, że przepis uznany za niezgodny z konstytucją musi być stosowany do daty wskazanej przez Trybunał. Nie jest przecież tak, że to tego dnia jest on zgodny z konstytucją"

      - orzekł sąd. I zgodził się z tym, że oświadczenie o poddaniu się egzekucji bez wpisanej kwoty zadłużenia, do jakiej ono obowiązuje (czyli z wpisaną jedynie "luźną" kwotą maksymalną) jest wart tyle, co zeszłoroczny śnieg. Sprawdźcie co macie w swoich oświadczeniach o poddaniu się egzekucji, bo bardzo często są one sformułowane podobnie nieprecyzyjnie, jak w przypadku opisywanego tu klienta. A więc - dobra nasza. Ale to niestety nie jest koniec tego wpisu. Druga sprawa, w której rękawice skrzyżowali przed sądem klient i bankowi prawnicy, a stawką była prawomocność BTE, dotyczy klienta Raiffeisen Banku. 21 lipca 2015 r. bank wystawił BTE, bo klient nie spłacał rat na czas, a już 30 lipca "zaklepał" je referendarz sądowy. Kwota, do której klient poddał się egzekucji, jest niemała, 800.000 zł. Klient stanął okoniem i złożył odwołanie do sądu, podnosząc oczywiście argument, że referendarz dał ciała, "przyklepując" BTE wystawione już po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, z którego wynikało, że instytucja BTE jest do chrzanu.. A sąd kilka tygodni temu doszedł do wniosku, że;

      "Określenie późniejszej daty utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego nie może być tłumaczone inaczej, niż jego pozostawienie przez oznaczony czas w porządku prawnym (...) Oznacza to, że ustawa - w tym okresie - wiąże sądy".

      Na tej podstawie klient został odesłany z kwitkiem, a bank ochoczo mógł przystąpić do egzekucji. Również kilka tygodni temu sąd wypowiedział się w sprawie klienta Getin Banku, który ma na grzbiecie ponad 1,4 mln zł zadłużenia (a przynajmniej do takiej kwoty chciałby go windykować bank). Klient, rzecz jasna, nie uważa, że powinien aż tyle płacić, wiec zakwestionował BTE, powołując się zarówno na nieprecyzyjną formułkę, na podstawie poddał się egzekucji, jak i na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. No i niespodziewanie dostał od sądu ciężkie bęcki. Sąd stwierdził bowiem, że oświadczenie o poddaniu się egzekucji zawiera co prawda tylko maksymalną kwotę, do której bank może wystąpić z roszczeniem w ramach BTE (a nie kwotę zadłużenia), ale nie budzi wątpliwości, że wskazana kwota jest również kwotą zadłużenia. U kogo nie budzi, u tego nie budzi... Po drugie, zdaniem sądu, skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego przewiduje "odroczkę" w ich nieważnieniu, to tak, jakby kwestionowane przepisy były nadal ważne.

      "Po pierwsze, czynności dokonane na mocy zakwestionowanych przepisów nie mogą być z tej przyczyny skutecznie wzruszone. Po drugie, dokonanie czynności prawnych na podstawie przepisów uznanych za niekonstytucyjne powoduje konieczność ochrony zaufania tych, którzy tych czynności dokonali"

      - powiedział sąd. Jak to jest, że nie zauważył konieczności ochrony zaufania tych, którzy są traktowani przepisami uznanymi za niezgodne z najważniejszą z ustaw, czyli z konstytucją? No, co by nie mówić o zmieniającej się na korzyść konsumentów atmosferze w okolicach Temidy, to jeśli chodzi o BTE, tej wrażliwości społecznej jest mało. Dobra wiadomość jest tylko taka, że dziś już mamy ustawę, która nie pozwala wystawiać nowych BTE. Ale jeśli ktoś z Was nie spłacał na czas kredytu, to być może sąd będzie się zajmował BTE wystawionym przez bank już po kwietniu 2015 r., a przed wejściem w życie nowej ustawy. No i, najoględniej pisząc, nie będzie łatwo to wygrać. Ale czy nie ma dla klientów nadziei? Mec. Mariusz Korpalski, który przygląda się sprawom związanym z BTE, twierdzi, ze tak naprawdę problem rozbija się o dwa artykuły Konstytucji RP, które delikatnie wchodzą sobie w drogę.

      "Art. 190.3: Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (...). Art. 190.4: Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją (...) na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe (...) stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania"

      Zdaniem mec. Korpalskiego z wyroku Trybunału dotyczącego BTE, jeżeli przeczytać go do końca, nie wynika czy pierwszeństwo ma art. 190.3 czy 190.4 Konstytucji. Pierwszy dotyczy odroczonej skuteczności wyroku Trybunału, drugi - możliwości wznowienia po wejściu w życie wyroku postępowań, które zapadły na mocy "lewych" przepisów. A to drugie mogłoby otwierać klientom "uszczęsliwionym" już egzekucją na podstawie BTE furtkę w postaci żądania "odkręcenia" tej egzekucji lub jej unieważnienia. Oj, mam przeczucie, że za jakiś czas zobaczymy takie sprawy w sądach, być może w tych samych, które teraz tak ochoczo przyznają bankom rację w sprawie BTE

      "Trybunał powiedział, że sąd w każdej sprawie, zastanawiając się czy BTE jest konstytucyjne czy nie, musi rozważyć, czy jest sens uznawać przepis za tymczasowo zgodny z Konstytucją, żeby po chwili przyjmować jego niezgodność i wznawiać postępowanie klauzulowe na tej podstawie. Jak widać sądy się zastanawiają i ... dochodzą do różnych wniosków"

      - komentuje mec.Korpalski. To nie są żarty, bo od tego w jaki sposób zinterpretujemy przepis zależy to, czy ktoś do końca życia będzie spłacał długi, czy też może niekoniecznie. W sprawach dotyczących ludzkich losów, ludzkiego życia z pętlą na szyi wolałbym, żeby nie było takiej rosyjskiej ruletki. Dziś jest tak, że w zależności od tego jak jakiego Cezara-sędziego się trafi, to albo się jest rozszarpywanym przez lwy od razu, albo dostaje się "odroczkę". 

      kieszonkoweMOJA NOWA KSIĄŻKA DLA DZIECI I RODZICÓW. O tym dlaczego dziecko powinno dostawać kieszonkowe, jak dawać kieszonkowe, żeby maksymalnie wykorzystać jego wychowawczą rolę, jak bawić się w "domowy bank", za co dziecku płacić, a za co w żadnym wypadku, jak stymulować w dziecku dobre nawyki, a jak zwalczać wyuzdaną konsumpcję - piszę w swojej najnowszej książce "Moje pierwsze kieszonkowe". Jest w niej również o nowych formach pieniądzach (bitcoinach i innych dziwactwach), o tym jak bezpiecznie zarządzać pieniędzmi w formie bezgotówkowej, jakie zasady bezpieczeństwa stosować mając konto internetowe, kartę płatniczą i bank w smartfonie. Książkę kupicie w dobrych księgarniach, w internecie (np. na stronie kulturalnysklep.pl), a jeśli wolicie czytać na tablecie, to jest też wersja elektroniczna, dostępna np. w Publio.pl. Zapraszam Was też do zakupu pozostałych moich książek spośród tych, które są jeszcze w sprzedaży - "100 potwornych opowieści o pieniądzach" oraz "Jak inwestować i pomnażać oszczędności"

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (13) Pokaż komentarze do wpisu „Niedobrze. Ta niebezpieczna procedura podobno jest już trupem, ale... ostatnio zmartwychwstała”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      środa, 03 lutego 2016 09:18
  • wtorek, 02 lutego 2016
    • Smartfon, dziecko i pieniądze, czyli... mieszanka wybuchowa. Okiełznaj ją zanim eksploduje

      kieszonkoweJak nauczyć dziecko oszczędności? To pytanie zadaje sobie chyba każdy rodzic. Zwłaszcza, że żyjemy w czasach, kiedy dostęp do bankowego kredytu jest łatwiejszy, niż kiedykolwiek (przynajmniej dla osób mających jakiekolwiek stałe dochody), bo można go otrzymać za pomocą jednego kliknięcia, zaś banki przygotowują się do wdrożenia strategii zarabiania na kształtowaniu naszych konsumenckich przyzwyczajeń. W tej sytuacji jedyną szansą na to, żeby nasze dzieci nie stały się "robotami" chodzącymi na krótkiej smyczy marketingowców, jest zaszczepić w nich finansowy rozsądek. Ten sam, którego czasem nam samym nieco brakuje. Jak się za to zabrać? Mam w tej kwestii kilka przemyśleń i postanowiłem zebrać je wszystkie w książce "Twoje pierwsze kieszonkowe", która właśnie ukazała się nakładem wydawnictwa Agora. Jeśli chcecie być rozsądnymi finansowo rodzicami i mieć rozsądne finansowo dzieci, to uważam, że lektura tego poradnika się Wam przyda.

      KROK PIERWSZY: KIESZONKOWE. Uważam, że już dziesięciolatek powinien mieć swoje pieniądze, coś w rodzaju stałej minipensji. Niech to będzie kilka, kilkanaście złotych miesięcznie, albo kilka złotych tygodniowo. Niech dziecko zaznajomi się z istotą działania pieniądza - że można go wydać na głupoty, albo oszczędzać na jakiś większy prezent. Że jeśli nie wyda się ich natychmiast, to są do nich dopisywane odsetki (w "rodzinnym banku"). Że jeśli dziecko wyda wszystkie pieniądze pierwszego dnia, a będzie chciało nadal mieć pieniądze na wydatki, to będzie musiało zaciągnąć "kredyt". Że jeśli chcemy tego wszystkiego uniknąć, możemy sporządzić budżet z dziennymi lub tygodniowymi limitami wydatków. Te wszystkie mechanizmy, które rządzą dorosłym życiem finansowym, dziecko powinno poznać jak najszybciej. Bo tylko wtedy pojmie jaka jest naprawdę wartość pieniądza i że nie jest to dobro nieograniczone. O tym jak dawać kieszonkowe, jak bawić się w "domowy bank", za co dziecku płacić, a za co w żadnym wypadku, jak stymulować w dziecku dobre nawyki, a jak zwalczać wyuzdaną konsumpcję - piszę w książce.

      KROK DRUGI: DOMOWY BUDŻET. Uważam, że 10-11 latek może być już dopuszczony do spraw finansowych rodziny. Może jeszcze nie jako pełnoprawny uczestnik, ale jako "głos doradczy", którego opinii rodzice zasięgają w sprawach dotyczących mniejszych lub większych wydatków. Kupić telewizor na kredyt, czy lepiej nie? Skąd wziąć pieniądze na jakiś wydatek, albo czy pojechać na dłuższą wycieczkę i wydać wszystkie oszczędności, czy też na krótszą i zachować część zaskórniaków? Dziecko, które od najmłodszych lat będzie się oswajało z dyskusjami o pieniądzach, nie zwariuje kiedy będzie miało pierwsze własnoręcznie zarobione pieniądze. Znam mnóstwo dwudziestoparolatków, którzy wydają wszystkie pieniądze, które zarobią niezależnie od tego ile ich mają (a czasami są to całkiem poważne kwoty). Co gorsza, znam też mnóstwo takich, którzy w wieku 30 lat z tego nie wyrastają. Oraz takich, którzy w związku z tym po 40-tce tkwią w długach lub są na garnuszku rodziców.

      KROK TRZECI: PIENIĄDZE W INTERNECIE I TELEFONIE. Uważam, że trzeba dziecko możliwie oswoić z instytucją o nazwie "bank".jakinwestowa Najpierw poprzez zabawę w "domowy bank", "kredyty" i "depozyty" (zapraszam do lektury książki), a potem zakładając dziecku pierwsze konto w prawdziwym banku. Po co? Ano po to, że jak dorośnie, to prawdopodobnie będzie żyło już w erze pieniądza bezgotówkowego (albo wręcz cyfrowego, czyli banknotów przechowywanych w smartfonie). Dlatego warto, żeby pod Waszym rodzicielskim nadzorem syn lub córka zapoznali się z tym do czego służy bank, jak bezpiecznie płacić kartą i telefonem (to, stety lub niestety, będzie wkrótce standard), jak nie dać się okraść z pieniędzy przez internet itp. Nawet jeśli macie z bankami takie doświadczenia, że najchętniej byście dziecku odradzili wszelki kontakt z tymi gagatkami, to sądzę, że one od banku nie uciekną. Świat się zmienia i pieniądz w portfelu za 5-10 lat zostanie zastąpiony pieniądzem w smartfonie. Nauczcie się sami, a potem nauczcie dziecko jak bezpiecznie zarządzać pieniędzmi w formie bezgotówkowej, jakie zasady bezpieczeństwa stosować mając konto internetowe, kartę płatniczą i bank w smartfonie. O tym wszystkim piszę w "Twoim pierwszym kieszonkowym".

      EwF_ksiazka_zajaffka1Mój poradnik w zasadzie jest skierowany do nastolatków, ale jeśli intuicyjnie czujecie, że macie deficyt wiedzy o nowoczesnych sposobach przechowywania i zarządzania pieniędzmi, to jest też doskonała lektura dla Was. Niemal w każdym rozdziale jest "sekcja rodzica", w której wyjaśniam te rzeczy, które być może dla nastolatka są już jasne jak słońce, ale my, wychowani w erze pieniądza gotówkowego, tak do końca ich nie ogarniamy. Czy wiecie na przykład, że Wasze nastolatki będą za chwilę prosiły Was o kieszonkowe w bitcoinie albo w billonie? Co to takiego i jak się w tym połapać? Czy to bezpieczne? Za chwilę każdy nastolatek będzie płacił pomnaaprzez Fejsbuka, już teraz coraz więcej rzeczy kupujemy - także my, dorośli - przez internet. Jak nie dać się przy okazji okraść z tożsamości? Sami o tym za dobrze nie wiemy, a przecież nasze dzieci bez przerwy są w sieci. Większość z nich używa smartfonów bez przerwy podpiętych do internetu Jeśli chcemy ich uchronić nie tylko przed cyberprzestępcami, którzy kradną pieniądze, ale też przed złodziejami tożsamości, to musimy choć trochę poznać ten wirtualny świat.

      100potworychPoradnik "Twoje pierwsze kieszonkowe" jest właśnie takim niezbędnikiem - jednocześnie dla nastolatka i dla jego rodziców, dziadków, opiekunów. Po jego przeczytaniu będziecie wiedzieli jak mówić dziecku o pieniądzach, jak uczyć obchodzenia się z nimi, ale będziecie też lepiej ogarniali te wszystkie dziwne rzeczy, które Wasza domowa gimbaza robi w necie, a o co wstydzicie się zapytać. "Twoje pierwsze kieszonkowe" kupicie w dobrych księgarniach, w internecie (np. na stronie kulturalnysklep.pl), a jeśli wolicie czytać na tablecie, to jest też wersja elektroniczna, dostępna np. w Publio.pl. A przy okazji zachęcam też do zakupu innych moich książek. Ta najstarsza, o zarządzaniu domowym budżetem, nie jest już niestety dostępna, ale wciąż możecie kupić bestseller o podstawach inwestowania "Jak pomnażać oszczędności" oraz jego drugie wydanie "Jak inwestować i pomnażać oszczędności", a także książkę "100 opowieści o pieniądzach, czyli jak żyć, zarabiać i wydawać z głową".- o tym jak rozwiązywać najważniejsze problemy finansowe, które mogą Was w życiu spotkać - jak zabrać się za kredyt hipoteczny, jak dobrze ubezpieczyć auto, jak zacząć systematycznie oszczędzać.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (13) Pokaż komentarze do wpisu „Smartfon, dziecko i pieniądze, czyli... mieszanka wybuchowa. Okiełznaj ją zanim eksploduje”
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      wtorek, 02 lutego 2016 09:22
  • poniedziałek, 01 lutego 2016
    • Prezes bankowego imperium na wylocie? Kto może poczuć w portfelu jego upadek? Wielu :-)

      Ważą się losy prezesa PKO BP, największego banku w kraju, w którym konta, lokaty lub kredyty ma co czwarty Polak. 25 lutego akcjonariusze PKO BP, w tym kontrolujący ok. 30% akcji Skarb Państwa, zdecydują o ewentualnych zmianach w radzie nadzorczej banku. Może to być wstęp do usunięcia ze stanowiska prezesa Zbigniewa Jagełły. To gość, który jest jednym z "dinozaurów" na tego rodzaju stanowiskach - rządzi w PKO BP od 2009 r. Czy teraz podzieli los Andrzeja Klesyka, który przez osiem lat kierował największą w Europie Środkowej firmą ubezpieczeniową PZU i mimo otwarcia na bliskie nowej partii rządzącej idee repolonizacji banków został "odstrzelony"? Do tej pory wydawało się, że utrzyma stanowisko w zamian za kilka ustępstw personalnych. Nie popierał co prawda otwarcie poglądów PiS (jak Mateusz Morawiecki jako prezes BZ WBK), ale podobno trzyma z nim sztamę i jest pod jego "parasolem ochronnym" (pytanie czy Morawiecki, choć ma rangę wicepremiera, ma jakikolwiek wpływ na PiS-owskich "baronów", nie mówiąc już o wodzu naczelnym z Nowoogrodzkiej).

      JAGIEŁŁY WADY I ZALETY. Jagiełło ma też inne zalety z punktu widzenia PiS. Wziął udział w repolonizacji banków (odkupił polskie aktywa Nordei), zainicjował polski, niezależny od Visy i MasterCarda system płatności mobilnych BLIK, promuje pomysł polskiej karty płatniczej (też niezależnej od międzynarodowych systemów), nie wzbraniał się nigdy przed ratowaniem SKOK-ów, na każdym kroku podkreślał przywiązanie do tradycji (z takim nazwiskiem jakby nie ma innego wyjścia :-)), w czasie kryzysu finansowego nie przykręcał kurka z kredytami, podejmując większe niż konkurenci ryzyko kredytowe (za co płaci do dziś nieco gorszą, niż konkurenci jakością portfela). No i - co by nie mówić - bank pod jego rządami rósł szybciej, niż konkurencyjny Bank Pekao, należący do Włochów. Zaś Jagiełło okazał się gościem o twardym kręgosłupie. W czasie rządów koalicji PO-PSL politycy co najmniej dwukrotnie próbowali wymusić na nim posłuszeństwo, grożąc dymisją (po raz ostatni na kilka miesięcy przed ostatnimi wyborami, gdy rząd usiłował zmusić bank do udziału w ratowaniu Kompanii Węglowej), ale Jagiełło potrafił się postawić. To, że postawił się "wrogom", powinno zwiększać jego szansę na kredyt zaufania w PiS. Ale to, że w ogóle umie się stawiać, może być jednym z powodów, dla których Jagiełło - mimo dochodzących z korytarzy PKO BP wieści, że zachowa stołek - znalazł się pod ostrzałem.

      Czytaj też: Tak Jagiełło w 2011 r. postawił się ministrowi Gradowi...

      --- a tak ministrowi Kowalczykowi, który chciał oddać kasę PKO górnikom

      POLITYCY: SZOK I NIEDOWIERZANIE. Sytuacja jest mocno niejasna, a powody całego zamieszania wokół Jagiełły - kuriozalne. Prezes największego polskiego banku może przypłacić głową... ogłoszoną kilka dni temu podwyżkę prowizji, która ma wejść w życie od maja. Podwyżkę - dodajmy - niezbyt agresywną. W górę mają pójść opłaty za prowadzenie najbardziej prestiżowych kont, koszty korzystania z najbardziej anachronicznych sposobów autoryzowania transakcji (karty-zdrapki), opłaty za przelewy dla posiadaczy niektórych kont oraz koszty kont i kart walutowych. Nieoficjalnie mówi się, że - podobnie jak inne banki - PKO BP przygotowuje się do przerzucenia na klientów części kosztów wynikających z podatku bankowego, ale oficjalne wytłumaczenie jest inne: to rutynowa, coroczna korekta polityki prowizyjnej banku, nie mająca nic wspólnego z podatkiem bankowym. W PiS biznesową decyzję prywatnego w końcu banku - przypomnijmy, że 70% akcji PKO BP należy do zagranicznych i polskich inwestorów giełdowych, w tym funduszy emerytalnych i inwestycyjnych - potraktowano najwyraźniej jak policzek. W końcu nie po to minister Szałamacha snuł opowieści o tym, jak to należące do państwa banki będą zapraszały do siebie klientów banków prywatnych, uciśnionych podwyżkami prowizji, żeby teraz dowiadywał się, że największy bank z udziałem państwa jest w gronie tychże ciemiężycieli.

      Czytaj też: Wzruszające oświadczenie w sprawie podatku bankowego. Płakałem.

      Czytaj też: Chcą złoić biednych, żeby rozdać biednym? Czas na poradnik Robin Hooda

      Nawet największe tłumoki w nowej partii rządzącej muszą ogarniać, że zadaniem notowanej na giełdzie spółki akcyjnej jest dostarczanie wartości dla akcjonariuszy, a więc przede wszystkim zarabianie pieniędzy. Powinno to być jasne dla ministra Skarbu Państwa. Zwłaszcza, że za kilka miesięcy będzie się domagał wypłacenia przez bank możliwie jak największej dywidendy. Dywidendy, jak powszechnie wiadomo, biorą się z zysków. Zyski zaś - z golenia klientów. Taka jest brutalna prawda o działaniu wolnego rynku. Można PKO BP z tego wolnego rynku wyłączyć, wykupując go z giełdy. I tylko w taki, dość kosztowny sposób. Mimo tego minister Dawid Jackiewicz zapowiedział w piątek zmiany w radzie nadzorczej banku. Przyznał co prawda, że nie ma powodów do dyskutowania z decyzją zarządu PKO BP co do podstaw podwyżek, ale "sposób komunikowania się ze strony władz banku pozostawia bardzo wiele do życzenia". Minister Jackiewicz dodał, że w związku z tym "nastąpią zmiany w radzie nadzorczej, które spowodują, że będzie większa wrażliwość ze strony rady nadzorczej na decyzje zarządu". Jeśli do zmian w radzie nadzorczej PKO BP rzeczywiście dojdzie, to będzie to chyba pierwszy przypadek, w którym z organu nadzorczego odchodzi się z powodów "komunikacyjnych", nie zaś merytorycznych. Co gorsza, nie wiadomo na czym miałaby polegać większa "wrażliwość" kolejnej rady nadzorczej na poczynania zarządu. Być może to zwykły pretekst, by można było przejąć intratne stanowisko.

      pko5latAKCJONARIUSZE: JAK NISKO MOŻE UPAŚĆ BANK? W ciągu ostatniego półrocza - gdy rynek zaczął dyskontować zmianę władzy w Polsce - PKO BP stracił na wartości więcej, niż jedną czwartą wartości rynkowej. Papiery, które w najlepszych czasach były wyceniane na 42-43 zł, dziś kosztują mniej niż 25 zł. To przekłada się na grube miliardy strat dla akcjonariuszy prywatnych i tego państwowego. Wartość akcji PKO BP będących w posiadaniu Skarbu Państwa w ciągu kilku miesięcy obniżyła się o jakieś 4-5 mld zł i wcale nie jest pewne, że kiedyś wrócą do poziomów sprzed załamania. Państwowemu udziałowcowi powinno zależeć na tym, żeby bank był jak najwięcej wart, bo wtedy będzie mógł traktować jego akcje jako rezerwuar pieniędzy na pokrycie jakichś wydatków lub też emitować dług zabezpieczony tym majątkiem. Niestety, minister skarbu nie zdradza na razie żadnych chęci, by wartość rynkową swojej kluczowej spółki podrasować. Wręcz przeciwnie - siejąc zamęt dotyczący tak duperelnego temaciku, jak podwyżki prowizji, wpływa na dołowanie kursu PKO BP na giełdzie. Dziś akcje wyglądają na tanie, ale tylko jeśli przyjmiemy założenie, że bank w przyszłości będzie zarządzany racjonalnie i przewidywalnie.

      ŚWIATOWI INWESTORZY: BYŁO S&P, BĘDZIE PKO. Gdyby prezes największego w Polsce banku miał stracić pracę z powodu tak dziwacznego, jak podwyżki prowizji, które nie podobają się rządzącym krajem politykom, to mielibyśmy kolejny fatalny sygnał płynący w świat z polskiej gospodarki, podrywający przy okazji zaufanie do naszego rynku kapitałowego. A właśnie powrotu zaufania ów rynek kapitałowy dziś najbardziej potrzebuje. Nota bene wicepremier Morawiecki mógłby zrobić politykom partii rządzącej jakieś szkolenie o tym do czego w cywilizowanych krajach służy rynek kapitałowy i dlaczego dla gospodarki jest źle, kiedy brakuje na nim kapitału. PKO BP to jeden z największych polskich czempionów, jest bacznie obserwowany przez globalnych inwestorów. Jeśli rząd chce udowodnić, że agencja S&P myliła się, obniżając Polsce rating z powodu dojścia do władzy ludzi nie szanujących żadnej mniejszości, to na pewno nie pomoże sobie awanturą o prezesa PKO BP. Jeśli Jagiełło miałby odejść, to po pierwsze rada nadzorcza powinna poważnie to uzasadnić, a po drugie - następca powinien być menedżerem wysokiej klasy. Inaczej za "zabawy" ministra możemy zapłacić grube miliardy - w spadku wartości rynkowej państwowego majątku (nie tylko kontrolowanych przez rząd udziałów w PKO BP), a kto wie, czy nie również w kolejnym spadku kursu złotego.

      RZĄD: CZY TO MÓGŁBY BYĆ "BANK MIĘDZYMORZA"? Jest i drugi powód, dla którego wymieniać prezesa PKO BP byłoby dość ryzykownym przedsięwzięciem. Jest to bank systemowy, który - jeśli będzie silny i stabilny - może mieć ogromny wpływ na rynek bankowy. Ewentualne pogorszenie jakości zarządzania, błędy strategiczne w zarządzaniu, osłabienie pozycji rynkowej mogą odbić się na kondycji całego rynku bankowego. Poza tym może to być firma, która nie tylko będzie największym graczem w kraju, ale też - jeśli będzie okazja - spróbuje zdobyć wiodącą pozycję w Europie Środkowej. Dlaczego niby nasz PKO BP nie miałby spróbować pójść drogą węgierskiego OTP, tyle, że w sposób bardziej skuteczny? Węgrzy na swoich inwestycjach zagranicznych się poślizgnęli (tak samo zresztą, jak PKO, wchodząc bez sensu na rynek ukraiński), ale sądzę, że w PKO BP mają już dobrych ludzi, którzy - mając doświadczenie w fuzjach i przejęciach - nie popełniliby błędów poprzedników. W czasach, kiedy z naszego regionu Europy zwija się austriacki Raiffeisen, czy włoski UniCredit, moglibyśmy stać się regionalnym hegemonem bankowym. Tyle, że to tego potrzeba mieć uporządkowaną sytuację wewnętrzną, dobrze naoliwione trybiki i stabilność w kadrze zarządzającej.

      Polityku PiS, czytaj też: Łabędzi śpiew banków? Miażdżymy rywali z regionu, ale...

      Czytaj też: Repolonizacja, czyli wielka gra o dywidendy. A co z bezpieczeństwem?

      KLIENCI: CZY WYRZUCENIE JAGIEŁŁY ODCZUJEMY W PORTFELACH? Co może oznaczać zmiana prezesa PKO BP dla ośmiu milionów klientów banku? Z dnia na dzień zapewne nic. Tak wielki bank, jak PKO BP, to machina, której nie sposób z dnia na dzień zatrzymać - nawet gdyby zarząd zniknął na pół roku i nie podejmował żadnych decyzji, to prawdopodobnie nic wielkiego by się nie stało. To potężny okręt, który cechuje się ogromną bezwładnością. Skutki dzisiejszych błędów będą widoczne w jego wynikach finansowych dopiero za rok, półtora. Podobnie, jak skutki nic-nie-robienia, czyli tego czasu, w którym nowy prezes będzie poznawał bank i przygotowywał jego nową strategię. Stąd zmiana prezesa i ewentualne zastąpienie dobrego fachowca politrukiem będzie odczuwalna w kieszeniach klientów dopiero za jakiś czas. Jaki to może być skutek? Jeśli źle pójdzie, to będzie nim spadek jakości obsługi w placówkach i mniej nowoczesnych usług zdalnych (jeśli nowy prezes zajmie się odbieraniem telefonów z dyspozycjami od ministra, to może nie mieć czasu na zarządzanie zmianami w banku).

      MINISTER: KANDYDACI, CZYLI TEST. Los Jagiełły zależy od tego jakiego kalibru osoby trafią do nowej rady nadzorczej PKO BP. Jakość kandydatur "państwowych" członków rady - w obecnej radzie resort skarbu miał sześciu z dziewięciu nominatów - będzie poważnym testem kompetencji dla ministra skarbu Dawida Jackiewicza. Albo zależy mu na porządnym nadzorze nad bankiem (wtedy powstaje tylko pytanie czy wizja nowej rady nadzorczej będzie się zgadzała z wizją "starego" prezesa i czy obu stronom uda się uzgodnić wspólny kierunek rozwoju banku), albo na tym, by rada składała się z miernot, które nie będą przeszkadzały w ręcznym sterowaniu zarządem za pomocą rządowych "czerwonego telefonu" w gabinecie prezesa. Gdyby sprawdził się ten drugi scenariusz, to od zaraz problem będą mieli prywatni akcjonariusze PKO BP (zastąpienie Jagiełły usłużnym wobec władzy "administratorem" z pewnością odbiłoby się na wycenie akcji banku) i akcjonariusze innych spółek z udziałem Skarbu Państwa (być może akcjonariusze dojdą do wniosku, że z ramienia rządu spółkę współnadzorują wariaci), a za jakiś czas nadzór bankowy (systemowy bank + niska jakość zarządzania = kłopoty) oraz klienci. Kto wygrywa? Konkurenci, tacy jak Bank Pekao, czy BZ WBK, albo mBank - on w ostatnich latach byli pod dużą presją PKO BP. Słaby lider to dostarczyciel klientów.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (7) Pokaż komentarze do wpisu „Prezes bankowego imperium na wylocie? Kto może poczuć w portfelu jego upadek? Wielu :-)”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 01 lutego 2016 16:54
    • Dodali do ROR-u polisę od nagłego zachorowania. Klienta rozbolał ząb, a oni na to...

      Darmowe ROR-y wolno, lecz systematycznie, będą odchodziły do przeszłości. Może nie stanie się to dziś, ani jutro, ale w dłuższej perspektywie bezpłatne konto stanie się dość rzadko spotykanym karesem, dostępnym głównie dla klientów z najwyższej półki. A więc dla takich, których osad na koncie osobistym, pieniądze zdeponowane na lokatach lub prowadzone przez bank inwestycje klienta uzasadniają konieczność utrzymania tegoż klienta za wszelką cenę. Taką strategię stosuje od dłuższego czasu Citibank, który jest naprawdę fajnym bankiem, dającym klientowi bardzo dużo niestandardowych usług, ale pod warunkiem, że jest to klient premium, mający ponad 5000 zł średniego wpływu miesięcznego i duże pieniądze zdeponowane w banku. Inne banki na razie próbują różnych sztuczek, ale w sumie warunki darmowości kont są coraz trudniejsze do spełnienia. A co zrobić z klientami, którzy już nie "łapią się" na darmowy ROR? Albo z tymi, którzy mogliby za konto płacić (bo ich stać), ale są skąpi i targują się z bankiem o każdą złotówkę prowizji?

      Czytaj też: Ile średnio kosztuje roczne prowadzenie ROR-u w banku? 

      Takim klientom dokłada się do ich niedarmowego ROR-u coś a la wartość dodaną. Jeśli juz delikwent ma płacić te 5-10 zł miesięcznie za posiadanie ROR-u, to nie może to być takie samo konto, jak darmowe, które mają inni klienci. Dorzuca się więc do takiego płatnego ROR-u darmowy serwis concierge (czyli organizację różnych usług w imieniu klienta - oczywiście za same usługi ów klient już płaci, nie dostaje ich za darmo), domowe, samochodowe lub medyczne assistance, albo np. ubezpieczenie turystyczne. Klient czuje się lepiej, bo choć płaci za obsługę swojego ROR-u np. 100 zł rocznie, to wie, że w zamian dostaje coś ekstra. Bank zaś, skoro to "coś ekstra" dodaje klientowi praktycznie za darmo, stara się tak urzeźbić owe usługi dodane, żeby na koniec dnia go one zbyt wiele nie kosztowały. Czasem wystarczy po prostu odpowiednio wykastrować zakres usług. Z taką praktyką zetknął się mój czytelnik, pan Paweł, klient banku BPH i to klient nie byle jaki, bo użytkownik VIP-owskiego Konta Maksymalnego. Dostał je pan Paweł w ramach "obowiązkowego" cross-sellu dołożonego do kredytu hipotecznego.

      "Bank chwali się, że klientom Konta Maksymalnego oferuje m.in. bezpłatne ubezpieczenie podróżne. Przyznam, że nie był to dla mnie żaden wabik ani argument za wybraniem akurat tego konta, ale skoro już jest, to postanowiłem, że przy najbliższym zagranicznym wyjeździe nie będę już kupował kolejnego dodatkowego ubezpieczenia podróżnego. Zerknąłem na sumę oraz zakres ubezpieczenia i stwierdziłem że jest wystarczający"

      - opowiada pan Paweł. Z OWU polisy mój czytelnik wyczytał, że w podstawowym wariancie ubezpieczenie obejmuje przejęcie przez firmę ubezpieczeniową kosztów leczenia w razie nagłego zachorowania za granicą, pozwala zrefundować koszty następstw nieszczęśliwego wypadku, daje ubezpieczenie bagażu w podróży oraz assistance prawne. W bardziej wypasionych wariantach ubezpieczyciel udziela wsparcia także w sytuacji spóźnienia samolotu oraz w sytuacji, w której z przyczyn od siebie niezależnych musimy odwołać podróż lub ją przerwać. Jak widać polisa jest dość zacna. Sumy ubezpieczenia też nie są niskie - do kilkudziesięciu tysięcy złotych - więc nic tylko korzystać. Zwłaszcza, że "normalny" klient za taką ochronę musiałby zapłacić najmarniej 10-20 zł za dzień podróży zagranicznej, a Bank BPH daje to-to swoim klientom za darmo. Pardon, w cenie konta, która wynosi 19.99 zł miesięcznie (można nie płacić nic, ale trzeba przelewać na ROR co najmniej 7500 zł miesięcznie). Okazja, by sprawdzić w boju działanie polisy turystycznej dodanej do Konta Maksymalnego nadarzyła się szybko:

      "Wkrótce wyjechałem na długo wyczekiwane wakacje do Hiszpanii. Pech chciał że kilka dni po wyjeździe z kraju zacząłem mieć problemy z zębem. Po kilku dniach kiedy ból był nie do zniesienia, a gorączka nie ustępowała, zadzwoniłem do Centrum Alarmowego z prośbą o zorganizowanie wizyty u stomatologa. Po 30 minutach otrzymałem telefon od ubezpieczyciela z informacją, że niestety pomoc mi się nie należy, gdyż ubezpieczenie przysługuje wyłącznie podczas wyjazdu zorganizowanego, a mój taki nie jest. Okazało się że jestem bez żadnego ubezpieczenia z bolącym zębem daleko od kraju. Bank BPH oferując fikcyjne ubezpieczenia (przecież każdy uczestnik wycieczki zorganizowanej jest ubezpieczony przez organizatora wyjazdu) może swoim klientom bardzo zaszkodzić , stwarza im złudne wrażenie ochrony ubezpieczeniowej"

      - pisze pan Paweł. I trudno się z nim nie zgodzić. Przeczytałem warunki ubezpieczenia dołączonego do Konta Maksymalnego. To było duże wyzwanie, aż 17 stron drobnym maczkiem. Na pierwszy rzut oka nie znalazłem tam nic podejrzanego. W warunkach polisy stoi jak wół, że jeśli w czasie podróży klient wymaga udzielenia natychmiastowej pomocy, to centrum alarmowe pokrywa koszty wizyty u stomatologa w przypadku stanu bólowego lub zapalnego do równowartości kwoty 300 zł w wariancie Silver, 750 zł w wariancie Gold i 1000 zł w wariancie Platinum. Cóż, te 300 zł to może nie jest wiele (wizyta u dobrego stomatologa w Hiszpanii musi kosztować więcej, niż 70 euro), ale jako koło ratunkowe jakoś ujdzie. Jest i drugi limit, polegający na tym, że z limitu na usługi stomatologiczne można skorzystać tylko raz w roku. Ale pan Paweł płaci za wariant Platinum, a ból w Hiszpanii był jego pierwszym w ciągu roku. A może pan Paweł został wprowadzony w błąd przez złych ludzi i tak naprawdę pomoc mu się należała? Żeby rowiązać tę szaradę musiałem bardzo dokładnie przeczytać OWU polisy dla klientów Konta Maksymalnego. Łącznie z definicjami, czyli najnudniejszą częścią każdej polisy.

      maksymalnekontobph

      Definicja podróży w polisie dostarczanej przez BPH to "wyjazd ubezpieczonego poza granice Rzeczpospolitej Polskiej w celu uczestniczenia w imprezie turystycznej". To jeszcze nie budzi wątpliwości, ale idźmy dalej i sprawdźmy jak ubezpieczyciel definiuje imprezę turystyczną. Otóż według ogólnych warunków ubezpieczenia impreza turystyczna jest to "usługa turystyczna polegająca na zorganizowaniu przez organizatora turystyki wypoczynku poza granicami kraju stałego pobytu ubezpieczonego". Bingo! Rzeczywiście, usługa polegająca na pokryciu kosztów wizyty u stomatologa podczas wyjazdu zagranicznego przysługuje tylko wtedy, gdy klient podróżuje w sposób... zorganizowany, czyli z biurem podróży. A więc wtedy, kiedy jest objęty obowiązkowo innym ubezpieczeniem, dostarczonym przez organizatora wycieczki. W sytuacji, gdy posiadacz Konta Maksymalnego chciałby maksymalnie uprościć sobie życie i wyjedzie gdzieś indywidualnie, pokrycie kosztów stomatologa mu nie przysługuje. Podejrzewam, że podobne obostrzenie dotyczy też innych usług dostarczanych w ramach tej polisy.

      "Przy okazji prośba do Banku BPH, dla dobra i zdrowia swoich klientów wycofajcie proszę to fikcyjne ubezpieczenie, bardziej szkodzicie niż pomagacie. Waszych klientów VIP na pewno stać na ubezpieczenie podróżne"

      - apeluje pan Paweł, który ząb musiał wyleczyć sobie za własne pieniądze, płacąc za stomatologa w euro. Przyłączam się do tego apelu. Takie wciskanie kitu sprawie klientom tylko kłopoty. I nie ma co się tłumaczyć, że klient czegoś nie doczytał, chociaż mógł i powinien. Warunki ubezpieczenia są napisane w skrajnie nieprzyjazny sposób i naprawdę trzeba się sporo natrudzić, żeby znaleźć w nim opisaną dziś pułapkę. A zresztą... Czyż to nie jest genialne w swej prostocie? Daje się klientowi za darmo ubezpieczenie tylko wtedy, kiedy... już jest ubezpieczony gdzieś indziej (bo musi). Podejrzewam, że nie ma lepszego sposobu na ograniczenie do minimum ryzyka, iż będzie trzeba komuś wypłacić jakieś ubezpieczenie. Nie ma co, po prostu fair.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (13) Pokaż komentarze do wpisu „Dodali do ROR-u polisę od nagłego zachorowania. Klienta rozbolał ząb, a oni na to... ”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 01 lutego 2016 08:53
  • piątek, 29 stycznia 2016
    • Zero, które nie jest zerem, czyli rzeczywistość równoległa. Uważajcie na tę pułapkę!

      Uczciwość w bankowym biznesie to podstawa. Tak przynajmniej twierdzą zgodnym chórem wszyscy bankowcy, których o to zapytać. Na poziomie deklaracji wszystko się zgadza, natomiast po wniknięciu w szczegóły... no, najoględniej rzecz ujmując - różnie bywa. Do praktyk uczciwego bankowca powinno należeć poinformowanie klienta o tym, że na jego koncie jest debet i naliczane są karne opłaty oraz jeszcze-bardziej-karne odsetki. Wiadomo: klient mógł zapomnieć zasilić konto, mógł zapomnieć wykonać wystarczającą liczbę transakcji kartą, mógł w ogóle zapomnieć, że ma konto... Po co Bogu ducha winnego człowieka naciągać na jakieś kary i prowizje. Można przecież zadzwonić i powiedzieć: "Panie Zdzisiu, zauważyliśmy, że na pana zdzisiowym koncie naliczają się karne opłaty, bo wpadł pan w debet. To tak ma być, panie Zdzisiu, czy po prostu coś się panu zapomniało? Bo nie chcielibyśmy pana naciągać na zbędne koszty". Czy to takie trudne? W zasadzie nie, ale jeśli bank ma, powiedzmy, tysiąc takich zapominalskich Zdzisiów i od każdego zgarnie tylko 50 zł jakichś kar i prowizji oraz odsetek za to, że zapomnieli o tym, że mają konto... No, robi się z tego zauważalna kwota. Po co tracić czas na powiadamianie Zdzisiów o problemie, skoro można w tym czasie zarabiać pieniądze?

      "Postanowiłem zrobić trochę porządków w swoich finansach i zamknąć konta, których nie używam. Jednym z takich kont jest konto w Getin Banku. Od czasu do czasu się tam logowałem, żeby zobaczyć, czy nie ma jakichś zaległości, ale generalnie było to moje rezerwowe konto. Kartę do niego dostałem, ale jej nawet nie aktywowałem, nie mówiąc o używaniu. Prawdę mówiąc gdzieś ją rzuciłem i zapomniałem. Ostatnio przy zamykaniu konta dowiedziałem się, że mam kilkudziesięciozłotową zaległość do spłacenia. Właśnie z powodu tej nieaktywnej karty. Sęk w tym, że w systemie transakcyjnym banku nie ma żadnej informacji o tym, żeby na moim koncie był debet"

      - pisze do mnie zdziwiony pan Piotr. I na dowód przesyła screenshoty, z których wynika, że salda dostępnych pieniędzy na jego Koncie Skarbonkowym i Koncie Oszczędnościowym wynoszą okrągłe zero. Tak przynajmniej wynika z zawartości strony głównej, widocznej zaraz po zalogowaniu. Cała naga prawda wychodzi na jaw dopiero po kliknięciu zakładki "Historia rachunku".

      getinsaldozero2

      A tu panel tytułowy, w którym można zobaczyć kojące oczy okrągłe zero. Zero, które nie prowokuje, żeby zaglądać gdzieś głębiej i sprawdzać czy mieszczą się tam jakieś ciekawsze informacje:

      getinsaldozero1

      Jeśli klient nie kliknie w historię rachunku, to w ogóle się nie dowie, że ma jakikolwiek debet. I że kojące oko zero na jego koncie wcale nie jest zerem, lecz kwotą mocno ujemną, od której bank będzie naliczał odsetki i kary.

      "Przed chwilą napisałem do banku, ale szczerze mówiąc nie sądzę, by opłata została umorzona. Pewnie nie ja pierwszy jestem zaskoczony takim obrotem spraw. Na razie nie dostałem odpowiedzi od banku. Pozdrawiam i mam małą nadzieję, że może Pan coś o tym napisze na blogu - wszak powinniśmy informować innych czytelników o zastawianych przez banki pułapkach"

      - napisał do mnie  pan Piotr. Sprawa jest, rzeczywiście, dość mało sympatyczna. Od strony czysto formalnej można powiedzieć, że bank wyświetla w systemie transakcyjnym prawdziwą informację na temat salda dostępnego - wynosi ono zero, co oznacza, że klient nie ma żadnej dostępnej gotówki do wydania. Tyle, że każdy "normalny" bank powinien obok pokazać zadłużenie klienta. Tyle, że wtedy taki klient mógłby się przedwcześnie zorientować w sytuacji. A przecież bank nie jest od tego, żeby pomagać klientowi w podejmowaniu racjonalnych decyzji finansowych. Bank jest od zarabiania pienię... Zaraz, zaraz, czy aby na pewno? Czy bank, który posiada wiedzę o nieracjonalnym zarządzaniu środkami (lub ich brakiem :-)) przez klienta nie powinien spróbować doradzić mu w tej sprawie?

      "Celem banku nie jest ukrywanie przed klientem informacji o saldzie rachunku. Na stronie głównej bankowości internetowej widoczna jest informacja o poziomie dostępnych na rachunku środków. Z definicji, kwota ta nie może być ujemna. O ewentualnym debecie lub niedopłatach na koncie Klient może dowiedzieć się sprawdzając saldo konta w zakładce "Szczegóły". Obecnie bank prowadzi prace, których celem jest wdrożenie w pierwszej połowie 2016 r. pakietu zmian w bankowości internetowej. Jedną z nich będzie dodanie do strony głównej informacji o saldzie rachunku. Warto zauważyć, iż rozwiązanie polegające na prezentowaniu na stronie głównej bankowości internetowej wyłącznie informacji o dostępnych na rachunku środkach, jest obecnie dość powszechną praktyką rynkową"

      - napisał mi p. Wojciech Sury, rzecznik Getin Banku. Cóż, jeśli rzeczywiście jest to praktyka powszechna, to proponuję Wam, żebyśmy wspólnymi siłami z nią walczyli. Skoro w tak drobnych sprawach banki nie potrafią zdobyć się na wspomożenie klienta w racjonalnych decyzjach, to czy można liczyć na ich pomocną dłoń w sprawach dużo poważniejszych?

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (20) Pokaż komentarze do wpisu „Zero, które nie jest zerem, czyli rzeczywistość równoległa. Uważajcie na tę pułapkę!”
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      maciek.samcik
      Czas publikacji:
      piątek, 29 stycznia 2016 09:10

Wyszukiwarka

Tagi

Kanał informacyjny

Maciej Samcik

Od 1997 r. dziennikarz ekonomiczny „Gazety Wyborczej”. Specjalizuje się w tematyce finansowej. Pisze o bankach, giełdzie, funduszach inwestycyjnych oraz finansach osobistych. Autor i współautor poradników o oszczędzaniu, rankingów i konkursów giełdowych.
Laureat prestiżowych nagród dziennikarskich, w tym nagrody „Grand Press”.
Pochodzi z Poznania. Z wykształcenia ekonomista, absolwent Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu.


użytkowników on-line